අපේ ලොකුම ලොකු වැරදි 5ක්

1. අපිට පුරුද්දක් තියනවා අපි වැරැද්දක් කරාම "ඇයි අරයත් කළානේ" කියල තවත් ඊට සමාන වැරැද්දක් කරපු අයෙක්ව හරි අවස්ථාවක් හරි පෙන්නලා දෙන්න. මේක වෙන්නේ මෙහෙම පෙන්නලා ඒ මොහොතෙන් ගැලවිල යන්න හිතාගෙන. සමහර විට මේ මනුශ්‍ය ස්වභාවය වෙන්න ඇති. කොහොම වුණත්, කවුරු කළත් වැරැද්ද ම යි. තවත් අයෙක් කළ පමණින් හෝ ඒක සමාන්‍යය වූ පමණින් එය නිවැරදි දෙයක් වෙන්නෙ නෑ.

පාරේ කුණු නොදැමිය යුතු තැනක, නැත්තම් කුනු දැමීම බල්ලන්ට පමණක් සීමා වුණු තැනක කවුරුහරි කුණු දාල තියෙද්දි තව තවත් එතැනටම කුණු දාන්නේ, මාර්ග නීති කඩකරමින් යන වාහනයක් පස්සෙන් ඔවුන්ට බනින ගමන් තමනුත් නීති කඩකරමින් ඒ විදිහටම වාහන ධාවනය කරන්නේ, එක දේශපාලනඥයෙක් ගේ වැරදි දැකල ඔවුන්ව ගෙදර යැව්වට පස්සේ ඊට අලුතින් පත් කරපු කෙනාගේ වැරදි දකිද්දි කලින් ගෙදර යවපු කෙනාගේ වැරදි අමතක වෙන්නේ මේ පුරුද්ද නිසා.

2. අපිට අපි ගැන නැත්තම් අපි කළ හෝ නොකළ දේ ගැන වගකීමක් ගන්න බැහැ. මේක පිට කොන්දක් නැති කම ප්‍රශ්නයක් වෙන්න ඕන බොහෝ දුරට. ගෙදර, කාර්යාලය හෝ පාර්ලිමේන්තුව වෙනකල්ම කතාව මෙහෙම යි. තමන් අතින් වුණ හොඳ හෝ නරක ක්‍රියවක් ගැන ඒ වෙනුවෙන් පෙනීහිටල "මගේ අතිනුයි උනේ" කියල කියන්න අපේ තියෙන්නේ මැලි කමක්. වැරද්දේ ප්‍රතිඵල බරපතල වෙන තරමට මේ පෙනී සිටීම අනුලෝමව අඩු වෙවී යනවා. ඇන්තිමේදි එක් කෙනෙක්ගෙන් තවත් කෙනෙක්ට බොලේ පාස් කරනවා.

මීතොටමුල්ලේ සිද්ධිය අන්තිමට වැරදි කරුවෝ නැති "ස්වභාවික විපතක්" ගණයට වැටුණා. මේ කියන්නෙ ටොපි කොලේ කින් අපිත් මේකට දායක වුණා කියන කතාව නෙවෙයි. ඊට වඩා එහාට ගිහින් මේ අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරනය වෙනුවෙන්ම සිටින සහ පත්කළ අයගෙන් මේ සම්බන්දව ප්‍රතිඵල ගෙන දෙන යමක් සිද්ධියෙන් පස්සෙ වත් වුණේ නෑ කියන එක. වැරැද්ද පිළිගැනීම වැරැද්ද නිවැරදි කර ගැනීමේ පළවෙණි පියවර. වැරැද්ද "නොවුණු" තැන නිවැරදි වීමකුත් නෑ. මේ නිසා ආයෙත් අලුතෙන් අලුත් තැනක කුණු කඳු කඩා වැටෙන දවසක් එන්න වැඩිකල් යන්නේ  නෑ.

3. නරියා මිදි තිත්තයි කිව්වේ මිදි ඇත්තටම තිත්ත රහ නිසා නෙමෙ යි. නරියා කොච්චර උත්සහ කළත් මිදි කන්න බැරි වුණ නිසා. තමන් ඉතාම ආශා කරපු දෙයක් ලබා ගැනීමට බැරි වීමෙන් ඇති වුණ හිඩස වැහෙන්න කෝපය පැමිනීම නිසා. අන්තිමේදී ආශාවේ වස්තුව වෛරයේ සංඛේතය වෙනවා. සමහර පිරිමි ලස්සන කෙල්ලන්ට "බඩුව" කියන්න හේතුවත් ඒකයි. ඒ කෙල්ල එක්ක යහන්ගත වෙන්න අවස්ථාවක් නොලැබුනු, බොහෝ දුරට නොලැබෙන නිසා. කෙල්ලන්ගෙ කන්‍යාභාව ය යි, චරිත සහතිකයි හොයන්නේ තමා තුලම හිරවුණු සැඟවුනු ආශාව නිසා. ඒ ආශාව මුදාහරින්න වෙනත් ක්‍රමයක් උවමනා නිසා.

මේ මෑතකදි ලොකුවට කතා බහට ලක්වුණු නීතිඥවරිය ගැන අදහස් වල තියෙන්නෙත් මේකම තමයි. තවත් දිගට කිව්වොත් මේක ඕනවට වඩා ලොකු සිද්දියක් වෙන්නෙත් මේ නිසාම යි. ඇය "බඩුවක්" හෝ එහිම අනිත් පැත්ත "වීරවරියක්" වෙන්නේත් මේ කතාවෙම දිගුවක් විදිහට. ඇය අමාරුවෙන් කැපවීමෙන් ඉගෙන ගත්ත පලමු කාන්තාව වත්, කාය වර්ධනය කළ පලමු කාන්තාව වත්, ඇඟ පේන්න ෆොටෝ ගත්ත පලමු කෙල්ලවත් නොවුනට මේතරම් ප්‍රතිචාර ලැබුනේ අර යටපත් ආශාවට තට්ටුවක් මේ සිද්දියෙන් ලැබුන නිසා. ඇයට හොඳ හෝ නරක කියමින් උවමනාවට වඩා  කෑගහපු අය දෙපිරිසෙම දකින්නට තියෙන්නෙ මේ ලක්ශන.

4.පහුගිය දවසක තිබුන සයිටම් විරෝධතාවය හා ඊට විරුද්ධව ගත් ප්‍රතිචාරය නිසා සෑහෙන්න පිරිසක් අපහසු තාවයට ලක්වුණා. අහල පහල ගමන් කරපු ගැහැණු මිනිස්සු ළමයි විතරක් නෙවෙ යි සත්තුන් වත්. ඊට පැය කිහිපයකට පස්සේ මුණ ගැහුණු ටුක් ටුක් රියදුරා රතු වුණු ඇස් ඇතිව කිව්වේ "සත්තුන්ට වගේ ගහනවා පව්!" කියල. පසුබිමින් ගමන් ගත්ත අය එහෙම කම්පනයට ලක් වුණා නම් එහි සිටි අය ගේ තත්වය හිතා ගන්න පුලුවන්. තමන් විශ්වාස කරන හරි දෙය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින එක ඒ වෙනුවෙන් සටන් කරන එක වීරකමක් විදිහටයි මම දකින්නෙ. මෙහි "හරි දෙය" නිරපේක්ශවම හරි ද යන්න වෙනම කතාවක්.

විරෝධතා නොකරන්න උසාවි නියෝග ගැනීම කොච්චර සදාචාරත්මක කියන එකත්, නියෝගය ගත්තට පස්සේ ගහල එලවන එක කොච්චර නිවැරදිද කියන එකත් අපි සයිටම් විරෝදයට පක්ශ විපක්ශ හැමෝම හිතල බලන්න ඕන. මොකද මේ වැඩේම අපි නිවැරදි යැයි කියල හිතන විරෝදතාවයකටත් වෙන්න පුලුවන් හින්ද. ලබ්බට තිබ්බ අත පුහුලටත් තියන්න ඕන තරම් හැකියාව තිබෙන නිසා.

කොහොම උනත් මේ හතරවෙනි වැරද්ද ඒ ගැන නෙවෙයි. මේ අන්ධ අනුකරණය, අන්ධ භක්තිය නැත්තම් කරන්නන් වාලේ පිළි ගැනීම ගැන. මේ කියන්නේ ආගමික භක්තිය ගැන නෙවෙ යි, මට අනුව නම් හැම ආගමකම තියෙන්නේ අඩු වැඩි වශයෙන් ඕක. ඒ නිසා විශේෂයෙන් ඒ කියන්න උවමනාවක් නෑ. මේ කියන්නේ දේශපාලන මතවාද වෙනුවෙන් පෙනී සිටින එක ගැන. සිරසෙන් කරපු වීඩියෝවක සයිටම් විරෝධය වෙනුවෙන් යන සරසවි සිසුන්ගෙන් අදහස් විමසද්දි කවුරුවත්ම ඒ වෙනුවන් වචනයක් වත් කියන්නේ නෑ. සමහර වෙලාවට එහෙම නොකර ඉන්න කියල ඉහලින් ඔර්ඩස් ලැබුනා වෙන්නත් හැමොම කතා වෙලා සිරස (නැත්තම් සමස්ත මාධ්‍යයන් ) වර්ජනය කිරීමක් හැටියට වෙන්නත් පුලුවන්. කොහොම වුනත් කාටවත්ම මුකුත් කීයා ගන්න බැරි වීමෙන්පෙනෙන්නේ අන්ධ අනුකරණය නෙවෙයිද

සයිටම් විරෝධය ගැන හෝ සයිටම් පක්ශපාතී වීම ගැන මට පෙනෙන්න තියෙන්නේ මතුවී පෙනෙන චරිත පෙනීසිටින්නේ ඒ ඒ පුද්ගලයන්ගෙ පෞද්ගලික උවමනාවන් හා න්‍යාය පත්‍රයන් මත කියන එක. පක්ශ වීමට හෝ නොවීමට ඔවුන්ට විවිද හේතු දකින්ට ලැබුනත් ඒ ඒ පුද්ගලයන් පසු පස යන පිරිස්, ශිෂ්‍ය පිරිස් කරන්නේ, ඔවුන් පෙනී සිටින්නේ ඇත්තටම තමන්ට උවමනා දේට කියල මට ඔවුන් කරන කියන දෑ වලින් පෙනෙන්නේ නෑ. කාගෙවත් අත්කොලුවක් වීමට වඩා එයින් ඉවත් වී සිටීම ගුණ දායක යි.

5. මමත් ඇතුලුව අපි අනුන්ව විවේචනය කරන්න හරි කැමති යි. යමක් සිද්ද උනාට පස්සේ මත අදහස් දක්වන්න, වෙන අයට ඇඟිල්ල දික්කරන්න අපි දෙපාරක් හිතන්නේ නෑ. තමන් වියුක්තව බාහිර ව ලෝකය දිහා බලලා අනිත් අයට මොනවහරි කියල තමන් පැත්තකට වෙන්නයි හැමෝම බලන්නේ. තමනුත් ඒ වැරැද්දෙම කොටසක් ද කියල හිතල බලන්න උත්සහ ගන්නේ නෑ. තමන් බනින දේශපාලකයන් තම්න් විසින් ම පත් කරපු තමන්ගෙම නියෝජිතයන් බව ගොඩක් අයට අමතකයි.

ක්‍රමයේ වැරද්දක් ගැන කියන, දේශපලනය හා දේශපාලනඥයන් ගැන ද්වේශයෙන් කතාකරන, පාලකයන් හා වගකිය යුත්තන්ටම ඇඟිල්ල දික්කරන අය හැමොටම අමතක වෙන දෙයක් තම යි තමනුත් ඒ ක්‍රමයේ ම පුරුකක් බව. තමනුත් ඒ වැරැද්දම කරන දැන හෝ නොදැනුවත්ව දායක වෙන්න පුලුවන් බව අපි නොසලකා හරිනවා. තමන් වැරැද්දක් කරන ගමන් අනුන්ගෙ වැරැදි හොයන්න යාම කුහක කමක්, කපටි කමක්. සමාජයක් ගොඩනැගෙන්නේ ස්වාධීන පුද්ගලයන් රාශියකගේ එකමුතු වෙන් නිසා තම තමන් වඩා නිවැරදි වෙන්න උත්සහ කිරිමෙන් හැමෝම හිතන වඩා හොඳ සමාජය, වඩා හොඳ රට හදන්න පුලුවන් වේවි.

පසු සටහන: මේ වැරදි බොහෝ විට එකිනෙකට සම්බන්ද යි. එකිනෙක අත් අල්ලගෙන තමා පිටතට එන්නේ. සමහර විට එකක් නිසා එකක් ඇති වෙනවා වෙන්නත් පුලුවන්. කොහොමහරි මේ උත්සහය වැරදි කියල ඍනාත්මක වීම නෙවෙ යි. මේ කියන්නේ ස්වයං විවේචනයක් කරනගන්න පුලුවන් තරමට අපි නිහතමානි වෙන්න ඕඅන කියල. විවේචන වලින් පාඩමක් ඉගෙන ගන්න ඕන කියලා. තමන්ගෙ වැරදි අඳුන ගැනීම නිවැරදි වීමේ පලවෙනි පියවර වන හින්දා. ඉතින් හැමෝටම නිවැරදි වීමේ ගමනට සුබ පතුම්.   

කෑම කියා අප වහ කනවාද?

මේ ලිපිය මම කලින් ලියූ "අපි කන කෑම ගැන දන්නේ මොනවද?" නම් ලිපියේම දිගුවක් වුනත් තනිව වුවද කියවිය හැකියි. මේ ලිපියෙන් කතා කෙරෙන්නේ GMO (Geneticaly Modified Organism) ආහාර වල ඇති සෞඛ්‍ය සම්පන්න බව හා ලංකාව හා GMO අතර ඇති සම්බන්දය යි.

GMO සෞඛ්‍යයට හිතකරද?

ජාන නවීකරණය කළ ආහාර හිතකර ද නැති ද යන වග නිශ්චිතවම උත්තර දිය හැකි ප්‍රශ්නයක් නෙවෙ යි. GMO බෝග මීට දශක දෙකකට පමන පටන් වගා කරන්න ගත් කාලයේ සිට කරන ලද බහුතරයක් වූ පරික්ශන වලින් කියවුනේ GMO ආහාර ශරීර සෞඛ්‍යයට අහිතකර ලෙස බලපානවා යැයි කියන්නට කිසිඳු සෘජු සාධකයක් නැති බවයි. කෙසේ වෙතත් GMO ආහාර සෞඛ්‍යයට හානිකර යැයි කියන පරීක්ශන කිහිපයකුත් තිබෙනවා.

මේ එම පරිකශන වලින් කිහිපයක්.

කැනඩාවේ ගැබිනි හා ගැබිනි නොවන කාන්තවන්ගෙ රුධිරය ගෙන කළ පරීක්ශනයකදි තහවරු වුනා දරු ගැබ තුල පවා මෙම GMO ආහාර සඳහා නිපවදවන පළි බොධ නාශක වල විශ සංගටක අඩංගු බව. ගැබ වෙත මෙමගින් වෙන හානිය කොතෙරම්ද යන වග ගැන තක්සෙරුවක් නැති වුනත් මෙම පරීක්ශයන් පෙන්වා දුන්නෙ ගර්භය ඉතා සියුම් හා සන්වේදී නිසා මේ පිලිම්බදව තව දුරටත් පරීක්ශන කළ යුතු බවයි.

ඒ වගේම තවත් පරීක්ශනයකින් තහවුරු වුනා GMO ආහර හරහා ඒවායේ සම්පූර්න ජාන මිනිස් රුධිර සංසරන පද්ධතියට ඇතුල් වන බව. සාමන්‍යයෙන් වෙන්නේ ආහාර ජීර්ණය වීමෙන් පස්සේ ශරීරයට අවශ්‍ය සංඝටක වෙන වෙනම රුධිරයට එකතුවීම. GMO නොවන අහාර වල DNA අණු ජීරනය වීමෙදි ඇමයිනො අම්ලය, නියුලික් අම්ලය වගෙ කොටස් ගණනාවකට බෙදෙනවා. ඒත් GMO DNA අණු තනිකර එහෙම් පිටින්ම රුධිරයට එක් වෙනවා, ඒක වෙන්නෙ කොහොමද කියන එකට තවම පැහැදිලි උත්තරයක් නැහැ.

ඌරන් යොදාගෙන කළ එක් පරීක්ශනයකදි හොයා ගත්තා GMO ආහාර ගැනීමෙන් උදරය හා ගර්භාශය අසාමන්‍ය ලෙස ඉදිමීමකට ලක් වෙන බව. ආහාර සඳහා ඇති කරන ඌරෙකුගේ සාමාන්‍ය ආයු කාලය සති 23යි. මේ පරීක්ශනයේදි GMO හා GMO නොවන ආහාර ගැහැනු හා පිරිමි ඌරන් වෙත මේ කාල සීමාව තුල ලබා දුන්නා. අවසානයේ ලබා ගත් දත්ත අනුව GMO ආහාර කෑ ඌරන්ගේ ගර්භාශය GMO නොවන ආහාර ගත් ඌරන්ගේ ගර්භාශයට වඩා 25% පමණ විශාලව වැඩී තිබුන අතරම GMO ආහාර ගත් ඌරන්ගේ උදරය අනෙක් ඌරන්ට වඩා 32%කින් වර්ධනය වී තිබුනා.

මීට අමතරව මෑතකදි ලෝක සෞඛ්‍යය සංවිධානය ප්‍රකාශ කළා Glyphosate පිළිකා කාරකයක් විය හැකි බවට.

මේ කොයි පරීක්ශනයේදිත් ඉදිරියට වෙන්නේ මොකද්ද කියන එක ගැන සඳහනක් නෑ. මිනිස් මෙන්ම සත්ව සිරුරු වලට බලපෑමක් තිබෙනව වුනත් ඒවා අහිතකර ද යන්නට පැහැදිලි උත්තරයක් නෑ. කොටින්ම GMO ආහාර පරිභොජනයට සුදුසුද නුසුදුසුද යන්න තවමත් ගැටලුවක්. මේ පරීක්ශන කරන විද්‍යාඥයන්ගේ මතයත් අඩු හෝ වැඩියෙන් මේකමයි. තමත් සම්පූර්නයෙන්ම නොදන්නා GMO ආහාර සම්ප්‍රදායකට යාම නුවණට හුරු නොවන බවයි ඔවුන් කියන්නේ. GMO ආහාර ගැන නිවැරදි ඇස්තමේන්තුවක් දෙන්න පරීක්ශන ගණානවක් පසුකර යන්නට වේවි.

ලංකාව හා GMO ආහාර

ලංකාව ජාන නවීකරණය කළ GM (Genetically Modified) ආහාර මුලුමනින්ම අපනයනය තහනම් කළා 2001දි, ඒ එවැනි පියවරක් ගත්ත ලෝකයේ පළමු රට හැටියට. ඒත් 2006දි ආහාර පනතට සංශෝධනයක් එක්කරමින් GM ආහාර අපනයනයට තිබු බාධක එවක රජය ඉවත් කළා. ඒත් එතැනින් එහාට ලංකාවට ගෙන්වූ ආහාර, GMO ආහාරද නැතිද යන්නට පැහැදිලි තොරතුරු නැහැ වගේම ඒ GM ආහාර නියාමනය පිලිබඳ නිසි ක්‍රියාමර්ගයක් නෑ. කොහොම වුනත් පසුගිය වසරේ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිතුමා විසින් Glyphosate අඩංගු RoundUp ගෙන්වීම තහනම් කළා.

දැනට ඇති තොරතුරු අනුව ලංකාව GMO බෝග වගා කරන්නේ නෑ. කොහොම වුනත් GMO බෝග සඳහා නිපදවන පලිබෝධනාශකයක් වන RoundUp නම් භාවිතා වෙනවා, හෝ අඩුම තරමින් මෑතක් වන තුරු භාවිතා වුනා. ඒ වගේම Monsanto සමාගමේ ශාඛාවක් පවා ලංකාවේ තිබෙනවා. ඒ නිසා GM බීජ තරමකින් හෝ වගා කෙරෙන්න ඉඩ කඩක් තිබෙනවා. කොහොම වුනත් මෛත්‍රීපාල ජනාධිපතිගේ තීරනය සාධනීය වන්නේ අවධානමට වඩා පෙර සූදානම සුබදායක නිසා.

පළිබෝධනාශක හා වකුගඩු ආබාධ

මෙය GMO ආහාර වලට සෘජුව සම්බන්ද දෙයක් නොවුනත් එහිම අතුරු ඵලයක් ලෙස දැක්විය හැකියි. උතුරු මැද පලාත ප්‍රමුඛව ලංකාවේ මෙවන විට වකුගඩු රෝගීන් 400 000ක් පමන සිටිද්දි රෝගීන් 20 000ක් පමන ඒ නිසා මියගොස් ඇතැයි වාර්තා වෙනවා. නිදන්ගත වකුගඩු රෝග Chronic Kidney Disease (CKD) ලංකාව තුල බොහෝ දෙනෙක් අපහසුතාවට පත් කරන විටක මාරාන්තික වන්නටත් හැකි සෞඛ්‍යය ගැටලුවක්. කෙසේ වෙතත් මේ වකුගඩු රෝග කාරකය ගැන සමතයකට පත්විය හැකි ස්තිර හේතුකාරකයක් හෝ විසඳුමක් නැහැ.


ආචාර්ය චන්න ජයසුමන කල අධ්‍යයනයක් අනුව ඔහු කියා සිටියේ Glyphosate හා ක්‍රියාකරන Cadmium, Arsenic වැනි බැර ලෝහ නිසා වකුගඩු වලට හානි සිදුවන බව. වී වගාවට ඉසින පළිබෝධනාශක ජලයට එක් වීමෙන් මේ ජලය අපිරිසිදු වී, ලිං හා නොයෙකුත් ජල පද්ධති හරහා Glyphosate ශරීර ගතවීම නිසා මේ වකුගඩු රෝගයට ගොදුරුවන බවයි ආචාර්ය ජයසුමනගේ මතය වන්නේ. කෙසේ වුනත්, මේ පරීක්ශනයට විරුද්ධවත් කරුනු දැක්වුනා. දත්ත හිඟ කම, Glyphosate හා වකුගඩු ආබාධ අතර සෘජු සම්බන්දයක් දැක්වීමට අපොහොසත් වීම නිසා Monsanto මේ චෝදනා ගණනකට ගත්තේ නෑ.

කොහොම වුනත් ජනාධිපති සිරිසේනගේ ක්‍රියාමාර්ග නිසා මේ වනවිට Glyphosate අඩංගු RoundUp විකිනීමේ හැකියාවක් නෑ. ඒ නිසා අලුතින් එක් වන්නට තිබුනු Glyphosate වලින් සිදුවන්නට හැකි හානිය අවම වේවි. ඒත් දැනටමත් ඇති Glyphosate ගැන හෝ GM බීජ ගැන කතාබහක් හෝ උවමනාවක් කාටත් නැති අවස්තාවක ඔබ ආහාරයට ගන්නා දෑ ගැන ඔබට විශ්වාසයක් තිබෙනවාද? ජාන නවීකරණය කළ ආහාර ගන්න ඔබ පරිබෝජනයට කැමතිද? ඔබට මේ වෙනුවෙන් කළ හැකි දේ කුමක්ද? මේවාට උත්තර දීම ඔබට බාරයි.

පහත ලිපි ඇසුරිනි,

10 Scientific Studies Proving GMOs Can Be Harmful To Human Health.
Effective Immediately: Sri Lanka Bans Glyphosate and Monsanto’s Roundup.
GMO Answers: CKD in Sri Lanka, RoundUp and What Monsanto Has to Say.

අපි කන කෑම ගැන දන්නේ මොනවද?

GMO (Genetically Modified Organism) කියන්නේ ජාන නවීකරණය කළ ජීවීන් කියන එකයි. ජාන ඉන්ජිනේරු තාක්ශනය මගින් ඕනම ජාන විකෘතිතාවකට පත් කල සත්ව/ශාක වර්ගයක් මේ නමින් හඳුන් වන්න පුලුවන්. ඒ වගේම Transgenic Organism කියන්නේ එක් ජීවී වර්ගයක් තවත් ඊට වෙනස් ජීවී වර්ගයක ජාන භාවිතයෙන් වෙනස් කම් කර ඇත්නම්. 1973 දී පලමුවෙන්ම මීයෙක් ජාන නවීකරණයකට ලක් කළා වගේම මුලින්ම ශාකයක් ජාන වෙනස් කමකට භාජනය වුනේ 1983දි. එතනින් පසුව මේ ජාන ඉන්ජිනේරු තාක්ශනය පසුගිය දශක කිහිපය තුල බොහො දුර ගමනක් ඇවිත් තිබෙනවා. මේ සටහන් පෙල ජාන නවීකරණය වූ බෝග වගාව ගැනයි, ඉන් එහාට එනිසා සිදුවූ දේශපාලනික, සමාජයීය, පාරිසරික හා සෞඛ්‍යමය වෙනස් කම් ගැනයි.

ජාන නවීකරණයේ වැදගත්කම

ජාන නවීකරණය සම්පූර්ණ කලු යකෙක් හැටියට නම්කළ යුතු දෙයක් නෙවෙ යි. ඒ වගේම ජාන විකෘති කළ ආහාර නිශපාදනය සියලු ජනයා වෙනුවෙන් සද් භාවයෙන් කරන ව්‍යාපෘතියකුත් නෙවෙයි. ජාන වෙනස් කල බෝග ගැන කරුනු දක්වද්දි එහි ප්‍රධාන හේතුව හැටියට එන කාරණයක් තමයි ජනගහන වර්දනයට ගැලපෙන ආහාර ලබාදීම. ඇත්ත, වසර 2050 වන විට ලෝකයේ ජනගහනය බිලියන නවය ඉක්මවනවා කියල ඇස්තමේන්තු ගත කරලා තියෙද්දි දැනට ලෝකයේ අපට තියෙන සම්පත් කොහොමටවත් ප්‍රමාණවත් නෑ අනාගත්යේදි ඉල්ලුමට හරියන සැපයුමක් දෙන්න. ලෝකයේ ඇතිවිය හැකි ආහාර හීනතාව පුරන්න විසඳුමක් වෙන්නේ ඇති සම්පත් වලින් වැඩි අස්වැන්නක් ලබාගන්නයි. ජාන ඉන්ජිනේරු තාක්ශනය උදව්වට එන්නේ එතනදි.

මෙහි තවත් වැදගත් කම් කිහිපයක් තිබෙනවා. කෘමින්ගෙන් පරිසම් වීමට ඇති හැකියාව, ශාකයේ නිරෝගි බව ඉහල වීම, බීජ වල කාලසීමාව දිගු වීම හා එනිසා බීජ ප්‍රවාහනයේ පහසුව, අඩු ශ්‍රමය/සම්පත් මගින් ඉක්මනින් පලදාව ගත්හැකි වීම, වඩා වැඩි ගුණාත්මක බව වගේ කරුනු දක්වන්න පුලුවන්. ඒ වගේම දැනට කරන පරීක්ශන අනුව විද්ඥායන්ට මිනිස්සුන්ට රෝග නිවාරණය කල හැකි ආහාර අනාගතයෙදි හඳුන්වා දිය හැකිවේලු.

ජාන තාක්ශනයේ බලපෑම

ජාන නවීකරණය කළ බෝග කෘශිකාර්මික වෙළඳ පොලට හඳුන්වා දෙන්නේ 90 දශකයේ දි යි. එයින් පසු ලෝකයේ අක්කර බිලියන බාගයක පමන ප්‍රමාණයක මේ බෝග වගා කරල තියනවා. එතැන් පටන් මේ GMO බොහොම මතභේදයට තුඩුදෙන කාරණයක් වුනා. විද්‍යාගාරයක නිපදවෙන සත්ව හෝ ශාකයක් පේටන්ට් කිරීමේ සදාචාරමය හැකියාව, මෙමගින් සිදුවිය හැකි පාරිසරික වෙනස් කම්, සෞඛ්‍යමය බලපෑම් ගැන ලොකු හාහෝවක් ලෝකයේම ඇති වුනා. යුරෝපයේ සමහර රටවල් GMO වගා කෙරීමට එරෙහි නීති ගෙනෙද්දි තවත් රටවල් GMO සහිත ද නැති ද බව දැනුවත් කිරීමට ක්‍රියාමාර්ග ගත්තා. ලංකාවත් ඒ රටවල් ගොඩට ඇතුලත්.

සම්ප්‍රදායික කෘශිකර්මයේදි ගොවීන් බීජ සොයාගන්නේ ඔවුන් විසින්ම යි. කලින් වතාවේ අස්වැන්නෙන් කොටසක් ඔවුන් ඊලඟ වතාවේ වගා කිරීම සඳහා යොදා ගන්නවා. මේ බීජ ජාන විවිදත්වයෙන් පිරිලා. GMO වල ප්‍රධාන ලක්ශනයක් තමයි මෙහෙම හදපු සියලුම බීජ එකම අච්චුවේ වීම. බීජවල ලක්ශන, ගුණ, හැකියා මෙන්ම නොහැකියාවන් එකකට එකක් සමාන යි. එක බීජයකින් හැදෙන ශාකයකට එක්තරා දිලීර ආසාදනයක් ඇතිවුනොත් අනිත් ශාකයටත් උරුම වන්නේ ඒ ඉරණම ම යි. ඒ එක්කම එන්නේ සියලුම බෝග විනාශ වී යාමේ අවදානමක්.

GMO බීජ වෙළඳපොල

ඇමරිකාවේ වගාකරන බඩඉරිඟු හා සෝයා වලින් 90%ක්ම ජාන නවීකරණය කළ ඒවා වනවා වගේම මේ GMO බීජ නිශ්පාදනය කරන්නේ සමාගම් කිහිපයක් විසින්. එයිනුත් Monsanto කියන්නේ බීජ නිපදවීමේ ප්‍රමුඛයෙක්. Monsanto ඔවුන්ගේම විද්‍යාගාර හා විද්‍යාඥයන් සමගින් විවිද වෙනස් කම් සහිතව බෝග හඳුන්වා දේන්න කටයුතු කරනවා. උදාහරනයක් විදිහට ඔවුන් නිපැයූ බෝගයක එක් ගුණාංගයක් තමයි බෝගයේ නිපදවෙන අතිරේක ප්‍රෝටීනයක් නිසා ඒ වෙත එන කෘමීන් එය ආහාරයට ගත් විට මිය යාම. ඒනිසා ඒ බෝගයට ඒ වර්ගයේ කෘමීන්ගෙන් හානියක් නැහැ.

ඔවුන් නිපදවන මේ බෝගවල තවත් ගුණාංගයක් තමයි මේවා පළිබෝධනාශක වලට ඇති ඉතා හොඳ දරාගැනීමේ හැකියාව. ඒත් ප්‍රශ්නයක් වෙන්නේ ඒ ඔවුන්ම නිපදවන RoundUp නම් පළිබෝධනාශකයට පමණක් වීම. ඒ නිසා මේ නිශ්පාදන දෙකම වෙළඳ පොළට නිකුත් වෙන්නෙ අත් අල්ලගෙනයි. එකක් ගන්නවා නම් අනිකත් ගතයුතුයි. ඒක වෙන්නෙ මෙහෙමයි RoundUP වල තිබෙන Glyphosate නම් සංයෝගය වල්නාශකයක් විදිහට ක්‍රියාකරනවා ඒත් Monsanto ඔවුන්ගේ බීජ ඊට ඔරොත්තු දෙන ලෙසට නිපදවා ඇති නිසා ඒ බෝග මතට කෙලින්ම RoundUp ඉස්සම වල් පැළෑටි මිය යනවා විතරයි බෝගයට හානියක් නෑ.

පැරගුවේ ආව Monsanto

එක්තරා විදිහකින් Monsanto ඇතුලු මේ සමාගම් වලට බීජ නිශ්පාදයේදි ලෝක ඒකාධිකාරයක් පවතිනවා. පැරගුවේ තමයි ලෝකයේ ලොකුම සෝයා වගා කරු වන්නේ. පැරගුවේ වගාකරන සෝයා බීජ එම ගොවීන්ට ලැබෙන්නේ 98%ක්ම Monsanto සමාගමෙන්. මේ ගොවීන්ට වගේම අනෙක් රටවල ගොවීන්ටත් මේ බීජ වගාකළ හැක්කේ එක කන්නයක එක වරක් පමනයි. මොකද Monsanto සමාගමට ඔවුන් නිපදවන GMO නිශ්පාදන වල Patent අයිතිය නිබෙන නිසා අලුත් කන්නයකට ගොවීන් අලුතෙන් බීජ ඔවුන්ගෙන් මිලදී ගතයුතුයි. බීජ විකිනෙන වාරයක් ගානෙම ඔවුන්ගේ පළිබෝධ නාශකයත් විකිනෙනවා.

ඒත් මේ නිශ්පාදන ඔවුන් කියනා තරම්ම වැරදි නැති සුපිරි ඒවා නෙවෙ යි. පැරගුවේහි වගාවන්වල දක්නට ලැබෙන දෙයක් තමයි RoundUp වලට ඔරොත්තු දෙන වල් පැලෑටි මෙන්ම කෘමීන් හමුවීම. පළිබොධ නාශක වලට මිය නොයන මේ වල් ශාක කෙටිකාලයක් ඇතුලත පරිණාමය හා වරණය වීම නිසා පැරගුවේ ගොවීන්ට වෙනත් පළිබෝධ නාශකත් යොදන්නට වෙලා තිබෙනවා. Monsanto GMO භාවිතා කරන්නට ගිහින් කරන්න වෙලා තියෙන අතිරේක ශ්‍රම හා මූල්‍ය වියදම් සැර වුනත් සාම්ප්‍රදායික ක්‍රමයට නැවතත් යන්නට ඔවුන් පරක්කු වැඩියි.

මේ ගැටලු වලට තවත් නිශ්පාදයක් ඉදිරිපත් කරන්නයි Monsanto සූදානම. Glyphosate වගේම Dicamba යන සංයෝගය එක්කල බෝග හා පළිබෝධනාශක මගින් මේ අලුත් ගැටලු විසඳන්න ඔවුන් බලාපොරොත්තු වෙද්දි පැරගුවේහි කුඩා පරිමාණ ගොවීන්ට මේ ක්‍රමය අවාසි ජනක ලෙස බලපෑම් කරනවා. කුඩා පරිමාණ ගොවීන්ට මේ මිලෙන් අධික බීජ කුඩා ඉඩ ප්‍රමානයක වගා කිරීමෙන් වාසි ගන්න බැහැ. කොටින්ම වාසි සහගත ලෙස පැරගුවේහි මේ GMO වගා කරන්න හැකියාව තියෙන්න විශාල ඉඩම් තිබෙන 2%ක් වූ ගොවීන්ට පමණ යි.

ඒත් මේ කුඩා පරිමාන ගොවීන්ට තම පරණ පුරුදු ක්‍රමය දිගටම කරගෙන යන්න අපහසු වෙන්නේ ඔවුන්ගේ හේන් අනෙක් විශාල හේන් වලට යාබදව පවතින නිසා. ඔවුන්ට තිබෙන්නෙත් විශාල භූමි ඇති ගොවීන් වදවන වල් පැලැටි උවදුරු හා කෘමි උවදුරු යි. ඒත් ඔවුන්ට ඒ වෙනුවෙන් යම් ක්‍රියාමර්ගයක් ගන්න අපහසු වෙන්නේ RoundUp වගේ පලිබෝධනාශක වලට ඔරොත්තු දෙන්නේ Monsanto නිපදවපු GMO බීජ පමනක් නිසා. මේ නිසා ඔවුන්ට වක්‍රව බලපෑම් එල්ල වෙලා තමන්ගේ බීජ වගාව වෙනස් කරගන්නට.

මේ විදිහටයි Monsanto වගේ සමාගම් බීජ ලෝක වෙළඳ පොළ ආක්‍රමණය කරමින් ඉන්නේ. ගොවීන් කැමති වුනත් අකැමති වුනත් GMO බීජ වගා කළ යුතුයි යන තැනට තල්ලු වෙලා තිබෙනවා. නිශ්පාදනය කරන්නේ ආහාර පමණක් නම් පාරිභෝගිකයන් හැටියට අපට පරිබෝජනය කරන්නට වෙන්නෙත් ඒව යි. ගොවීන්ට වගේම අපිටත් කැමත්ත ඇතිව හෝ නැතිව ආහාරය ගන්න ජාන වෙනස් කල ආහාර පමන තිබෙන යුගයක් ඇතිවන්නට ඉඩ තිබෙනවා. එවිට ඔබ ගන්නා ක්‍රියා මාර්ගය කුමක්ද? සමහර විට දැනටත් ඒ ආහාර ඔබ ගන්නවා විය හැකියි. ඔබ කන දේ ගැන ඔබ දැනුවත්ද?

මේ සටහන Vice HBO - Savior Seeds වාර්තාමය වැඩසටහන ඇසුරින්. ඊලඟ ලිපියෙන් ලංකාවේ GMO භාවිතය හා අතුරු ඵල ගැන කතා කරමු.

අකුණු | Rays of Light

අඳුරු අහස ඉරාගෙන නියෝන් දම්පාට ලේසර් කිරන තීරු එක දිගට හතර සැරයක් අකුණු ගැහුවෙ කාට හරි දඬුවම් දෙන්න වගේ. පාරේ හිටියේ කැහුටු ගැහුනු බල්ලො විතරයි. උන් වැස්සෙන් බේරෙන්න පුලු පුලුවන් තැන් වලින් කොම්බු ගැහිලා හිට්යා, කන් එල්ලා හැලෙන බල්ලන් එල්ලා හැලුනු කන් වලින් තමන්ගෙ ඇස් වහගෙන හිටියා. සමහර විට අකුණු වලට උන් බය නැතුව ඇති.

වාහනයේ හිටියා වුනත් හිරිකඩ ටිකක් හරි මටත් දැනුනා. වීදුරු නියමාකරයෙන් වැහෙන්න නැතුව ඇති. කොහොම හරි හිරිකඩ මගේ මූණට වැටිලා දාඩිය වගේ තීරු තීරු මූණෙන් පහලට ගලන්න ගත්තා. වැස්ස වැටුනෙ රැලි විදිහට. රැල්ලෙන් රැල්ලට වතුර පොදි වීදුරු වලට වැටුනේ වැලි වැටෙනවා වගේ. ජල ප්‍රහාර නිසා වාහනයෙන් අඩි කිහිපයකින් එහාට මොනවත් පෙනුනේ නෑ.

මම වාහනය නතර කරලා තිබුනේ තාර්යාගෙ ගෙදරට ගොඩක් ලඟින්. මට කරන්න තිබුනේ වාහනයෙන් බැහැලා ගෙදරට දුවන්න විතරයි. ඒත් මම එහෙම නොකලේ මම වැස්සට තියන බය නිසාමත් නෙවෙයි. ඒත් මොකක් හරි හේතුවකට මට ඒක කරන්න අපහසු වෙලා තිබුනා. ඇත්තටම කිව්වොත් හේතුව මම නොදන්න එකක් මත් නෙවෙයි. හේතුව අමතක කරන එක හේතුව මතක් කරල මම වැරදි කරයා වෙන්න මම අකමැති වුණා. නොදන්නා කම ප්‍රහර්ශයට හේතුවයි.

තාර්යාව මට හමුවුනේ අහම්බයෙන් නෙවෙයි. ඒක දෛවයෙන් විය යුතුව තිබුනු දෙයක්. මොකද ඇය හමුවුනු ගමන්ම අපේ කිසිම වෙනසක් වුනේ නෑ. මොකද අපිට එහම කරන්න අවශ්‍යතාවක් තිබුනෙ නෑ. අපේ හැම දෙයක්ම අපිට ඕනවටත් වඩා ගැලපුනා. මේ කියන්නේ අපි දෙන්නටම එක සමාන රුචි අරුචි කම් තියන සමාන්තර අදහස් තියන අය කියන එක නෙවෙයි. කොහෙත්ම නෙවෙයි. මේ කියන්නෙ අපේ අසමානතා අපේ විරොධතා අපි දෙන්නව සමබර කලා කියන එකයි. විශමතා වල සංකලනය තමයි ඕනම ගැටලුවකට පිළිතුර වෙන්නෙ.

මම සිගරට් එකක් පත්තු කරගෙන හිතන්න ගත්තා. අපිට වැරදුනේ කොහොමද? අපිට වැරදෙන්න වැඩ සැලසුනේ කාගේ වරදින්ද? වුණු වැරදි හදාගෙන ඉදිරියට යන්න අපිට බැරිද? ඕනම ප්‍රශ්නයකට උත්තරයක් තියනවා. බොහො දුරට ප්‍රශ්නයේ මයි උත්තරය තියෙන්නෙත්. ඒත් මෙතන තියන ගැටලුව ප්‍රශ්නය මොකක්ද කියන එක මට පැහැදිලි නොවීම. මම අතීතය අවුස්සන්න ගත්තේ චිත්‍රපටයක් පසුපසට ධාවනය කරනවා වගේ.

"මම ඔයාව දන්නවද?" තාර්යා මට මුලින්ම කතා කලේ එහම.  "දැකලා පුරුදුයි."
"මටත්, ඒත් මට විශ්වාසයි, ඒ මේ ආත්මයෙ වෙන්න බැහැ කියල." තාර්යා හිනා වුණා.

එතනින් එහාට වැඩ සිද්ද වුනේ ඉක්මනින්. බොහොම ඉක්මනින් අපි අඉව අඳුන ගන්න කල් ගෙව්වා. එයාගේ සමීකරණ මම විසඳුවා. එයා මගේ හර බැර සටහන් තුලිත කලා. කලින් කිව්වා වගේ අපි අපි දෙන්නගේ අඩුවැඩිකම් අඳුන ගනිමින් එවා සමබර කරමින් හිටියා. ඒ කාලය සුන්දරයි. තමන් ආදරය කරන තරමට තමන්ටත් ආදරය කරන්න කෙනෙක් ඉන්නවා කියල දැනගැනීම තරම් සතුටක් තවත් නෑ.

"අපි බඳිමුද?" මම දනහිසට බහින්නේ නැතුවම දවසක් ඇහුවා. ඒ වෙනකොට ඒ වගේ සංදර්ශන උවමනා නැතුවම ඒ වගේ ප්‍රශ්නයක් අහන්න පුලුවන් කම අපිට ලැබිලා තිබුනා. තාර්යා මුකුත් නොකියම මගේ දිහා බලන් හිටියා. එයාගේ ඇස්වල තිබුනේ සතුට නෙවෙයි; වෙනත් දෙයක්. මට පැහැදිලිව ඒ මොකද්ද කියල පුලුවන් කමක් තිබුනේ නෑ. මොනවා තිබුනත් ඇය අපහසුතාවකට පත්වෙලා කියලා පැහැදිලියි.

"මට උත්තර දෙන්න තව කල් ඕන තිවංක." ඇය මොහොතකට පස්සෙන් කිව්වා.

මම එතනින් පස්සෙස් බඳින එක ගැන කතා කලේ නෑ. විවාහය, එකට ජීවත් වීම, අපි දෙන්නගේ පොදු අනාගතය එක්තරා විදිහකින් තහනම් මාතෘකා වලට පෙරලිලා තිබුනා. අපි දෙන්නම ඒවා මග හරිමින් කට්ටි පනිමින් පරන පුරුදු ජීවිතයට යන්න අසාර්තකව උත්සහ දැරුවා. ඒත් එවායින් වුනේ සීරුම් තුවාල වලට හැරිලා නොදැනීම ඒ තුවාල පැසවන්න ගත්ත එක විතරයි. හංගන්න යටගහන්න හදන හැම අවස්තාවකම ඒවා රබර් බෝල වතුර ගිල්ලනවා වගේ නැවත උඩට පැන්නා.

"ඔයාට මට කියන්න බැරි දෙයක් තියනවද?" නොසන්සුන් කම හිර කරන් ඉන්න බැරි තැන මම ඇහුවා.

තාර්යා මොහොතක් මම දිහා බලන් හිටියා. අපි දෙන්නා ඇස් දිහා බලාගෙන එකිනෙකාව තේරුම් ගන්න උත්සහ කලා. ඒත් හැබෑවටම කෙනෙක්ට තවත් කෙනෙක්ව තේරුම් ගන්න පුලුවන්ද. කෙනෙක් කොච්චර අවංකව තවත් කෙනෙක් එක්ක හැසිරුනත් ඒ කෙනා ගැන සීයට සීයක් ම දැන ගන්න, අදහස් උවමනා අසාවල් තෙරුම් ගන්න පුලුවන් කමක් නෑ. කොච්චර වුනත් තවත් දැන ගන්න දේවල් ඉතිරියි. පුද්ගලයො කියන්නේ අභිරහස්. සමහර විට තමන්ටමත්.

"තිවංක මම බැඳපු කෙනෙක්." ඇය උත්තර දුන්නා.

එතනින් එහාට වැදගත් යමක් අපි අතර හුවමාරු වුනේ නෑ. මම තාර්යාට එක එක නම් වලින් අපහස කරනවත් ඇය තමන්ව නිවරදි කරගන්න කරුනු සපයනවත් මට යන්තමින් මතකයි. කෝපය හා වේදනාව එකට මිශ්‍ර වෙලා සියලු සංවේදනයන් අඳුරු වලාකුලු වලින් වැහිලා තිබුනා. මම මගෙස් හදිසි කෝපයට ඉඩ දීලා බලාගෙන ඉඳිද්දි මම ඇයට කරන්න පුලුවන් සියලුම අපවාද කලා. ඇගේ ප්‍රතිචාර මට එක අතකින් වැදගත් වුනේ නෑ. අන්තිමට මම යන්න හැරුනා. මාව ගොනාට ඇන්දු, මාව පාවිච්චි කල, මගෙන් ප්‍රයොජන ගත් යක්ශනියගෙන් මට මිදෙන්න උවමනා වුනා.

ආදරය කියන්නෙ පුදුම දෙයක්. ඒක ක්ශනයකින් ඇතිවෙන්න පුලුවන් වුනාට ක්ශනයකින් මියැදෙන්න බැහැ. තුවාල සීරීම් පිලිකාවලට අසුවුනත් ආදරය පණ ඇද ඇද හරි අපිත් එක්කම ඉන්නයි සූදානම. මගේ ආදරයත් මගෙන් මිදෙන්න කැමත්තක් නැතිව මගේම ඇඟේ ඇලිලා හිටියේ දෙවෙනි හමක් වගේ. අවසානයේ මම ඇයට සමාව දෙන්න හිතාගත්තා. ඒ වෙද්දි ඇයෙන් තොර ලොවක් ගැන හිතන්න මට පුලුවන් වුනේ නෑ.

වැස්ස තරමක් අඩුවෙලා තිබුනත් අකුණු අඩුවෙලා තිබුනේ නෑ. කොහොම වුනත් මම තාර්යාව මුණගැහෙන්න යන්න තීර්නය කලා. අවසන් වෙමින් තිබුනු සිගරට් කොටය විසිකරපු මම වැස්සේ තෙමෙමින් තාර්යාගේ නිවස වෙත දුවන්නට වුනා. තෙමුනු පොලව මඩවෙලා දුවන වාරයක් පාසා මඩ "චක් චක්" හඬින් විසිවුනා. ලිස්සෙමින් වැටෙන්නට යමින් අවසානයේ ඇගේ දොරකඩට එන්නට මට පුලුවන් වුනා. ඇය විවාහක වුනත් ඇය ඇගේ සැමියගෙන් වෙන්වලා වෙනම ගෙදරක ජීවත් වුනා.

දොරට කිහිප වරක් තට්ටු කරල මම බලන් හිටියේ තාර්යා ඇවිත් දොර අරින කල්. කියන්න දෙවල් ගොඩකුත් අහන්න දෙවල් දහසකුත් ගන්න පොරොන්දු ගොන්නකුත් අතැතිව මම බලන් හිටියා. මට ඕන වුනා අපි අතර තියන බැඳීම නැවතත් අලුත් කරගන්න. තියනවටත් වඩා වැඩි කරගෙන අනාගතය ගැන බලාපොරොත්තු ඇති කරගන්න. තාර්යා දොර ඇරියේ නෑ, කොටින්ම තාර්යා ගෙදර ඉන්නවද කියන්නත් අමාරුයි. ඒත් ගෙදරින් ලයිට් එලිය විහිදුනා. සමහර විට ඇය මාව මගාරිනවා ඇති.

අවසානයේ මම වන්න හැරිලා දොරට තට් කරලා නිකමට වගේ අගුල අල්ලලා බැලුවා. දොර ලොක් කරල නෑ. මම දොර ඇරියා. ගෙදර එලිය හොඳින් තිබුනත් කවුරුවත් ඉන්න බව්ල් තිබුනේ නෑ. හැම දෙයම අප්‍රසන්න නිහඬ තාවකින් ගිලිලා හිටියා. මම ක්‍රමයෙන් ඇගේ කාමරය වෙත සකමන් කලා. මීට කලින් කිහිප වතාවක්ම මම ඇය පසුපසින් තාර්යාගේ කාමරය ගමන් කල හැටි මට මතක් වුනා. ඒ සතුටු කොඅල පරිච්ඡේදය මතක් වීමෙන් හදවත එක ගැස්මක් අතපසු කලා.

සමහර දේ දකින්න අපි ආසයි. සමහර දේ දකින්න අපි අකැමතියි. තවත් සමහර දේ දැක්කම අපිට මොනම දෙයක්වත් හිතාගන්න බැරිවෙනවා. ඊලඟට වුනු දෙයත් ඒ වගේ. වෙන්නේ මොනවද වෙලා තියෙන්නේ මොනවද මම කරන්න ඕන මොනවද කියල හිතගන්න බැරිව මම එකල මෙකල වුනා. කාලය ගතවීම නතර වෙලා මම තාර්යගේ නිසල සිරුර දෙස බලාගෙන හිටියා. එක අතකට හැරිලා කුදු වෙලා හිටිය ඇගේ පපු ප්‍රදේශයෙන් ලේ ගල ගිහින් බිම ලේ විලකට හැරවිලා තිබුනා.

මගේ දණහිස් පොළව සිපගත්තේ මම නොදැනුවත් ම යි. මම තාර්යාගේ අතින් අල්ලලා නාඩි පරික්ශා කලා. එවායේ ජීවය තිබුනේ නෑ. මම සීරුවෙන් ඇයව මාදෙසට හැරෙව්වා. ඇගේ ඇස් පියවිලා තිබුනේ නෑ. බලන්නෙ කොහෙද කියලා දන්නෙම නැතිව ඒවා මගේ දිහා එල්ල වීගෙන තිබුනා. තමන්ගේ අනාගත බිරිඳව ජීවිත සහකාරියව මරලා දාලා තියෙද්දි මිනිහෙක්ට දැනෙන්නේ මොනවද කියන්න මම දන්නේ නෑ. කිසියම් හිරිවැටීමකට ලක් වෙලා, ඔහේ වෙන දෙයක් වෙන්න ඉඩ දීල බලන් ඉන්න කෙනෙක් බවට මම පත්වෙලා තිබුනා. මම පහත් වෙලා ඇගේ නලල සිපගත්තා.

ක්‍රමයෙන් වෙලා තියන දේ බරපතල කම මට වැටහෙන්න ගත්තා. මම මේක අදල පාර්ශව වලට දැනුම් දිය යුතු බවත් ඔවුන්ගේ සහය ඇතිව කරන්න සුදුසු දේ කල යුතු බවත් පසක් වෙන්න ගත්තා. මම එතනින් නැගිටලා මගේ ජංගම දුරකතනය අතට අරන් අංක ඇමතුවා. ඉන් එහාට දේවල් වුනේ ස්වයංක්‍රීයව. මම සියලු විස්තර දැනුම් දෙනවත් මට කරන්න උපදෙස් ලැබෙනවත් මට අපිලිවෙලට මතකයි. මම ඔව්න් කියන හැම දේටම ඔලුව වනමින් අවනත වුනා.

පියවි සිහිය එන කොට මම නැවත තාර්යගෙ නිවසින් එලියට ඇවිත් මගේ කාරය දෙසට ඇවිද යමින් හිටියා. මේ වෙද්දි කොහොමත් වතුරෙන් පෙඟිලා හිටිය නිසා වැස්ස ගැන වගක් තිබුනේ නෑ. ඒත් තාර්යගේ ලේ මගේ ඇඟේ ගෑවිලා ඇලිලා තිබුනා, වැස්සට ඒවා හේදිලා ගියේ නෑ. මම ලේ පිහිද ගැනීමේ උවමනාවෙන් මගේ කාර් එකෙන් ඩිකිය ඇරියා. ඩිකියේ පරන තුවායක් තියනවා වගේ මට මතකයක් තිබුනා. ඩිකියේ තුවායක් තිබුනා. ඒත් ඒක පිරිසිදු එකක් නෙවෙයි මලකඩයි දූවිලියි වලින් පිරිලා තිබුනා. වෙන කරන්න දෙයක් නැති නිස මම තුවාය අතට ගත්තා. එතකොටම බිමට වැටුනෙ තියුනු පිහියක්. පිහියත් පිරිසිදු නෑ. පිහිය අපිරිසිදු වෙලා තිබුනේ ලේ වලින්. වැසි බිඳු වැටිලා වේලිලා තිබුනු ලේ දිය වෙන්න ගත්තා. දියවුනු ලේ දහරාවක් වෙලා ගලාගෙන ආවේ මා දෙසට.

නව සිංහලේ | New Taprobanah

GTA5 ක්‍රීඩාව "සිංහලේ" ඇඳුමක් ඇඳ ක්‍රීඩා කල හැක.

 අහසේ තරු පෙනෙන තරමටම නගරය පුරාවට කොළ සුදු හද තරු කොඩි පිරිලා තිබුණා. ඒ ඇයි කියල මම දැනන් හිටියේ නෑ. පාරවල් වල ලයිට් කණු වල එල්ලී එල්ලී ඒවා හුළඟට ලෙල දුන්නා. ඒ අතරින් පතර සිංහයත් එල්ලිලා හිටියා. පාර දෙපැත්තේ තිබුණු බල්බ වලින් ආව කහ ආලෝකයෙන් ඒවා පෙනුනේ විකෘති රටාවලින්. හෙවනැලි ඒවා අතරින් ගිහින් රාක්ස රූප මැව්වා. මම ආලෝක රස්සයෝ අතර මොහොතක් එකල මෙකල වුණා.

 "මොකද බලන් ඉන්නේ? ගලවමු" සිල්වා ඇහුවා. නහය කට ලේන්සුවකින් වහගෙන හිටය උගේ ඇස් විතරක් දිලිසුනා.

 මම ඔලුව වැනුවා. අපි මේ ගැන කලින් සැහෙන වතාවක් කතා කරලා තිබුණා. එකඟ වෙලත් තිබුණා. ඒත් අත්දැකීම් අඩු නිසා ප්‍රායෝගිකව කරන කොට ඒක ඊට ටිකක් වෙනස්. රණදේව දැනටම එක කණුවකට නැගල එක කොඩි වැලක් ගලවමින් හිටියා. ගහකට නැග ගන්නවත් පුළුවන් කමක් තිබුනේ උට විතරයි.

 "මොකද බං බයයිද?" රණදේව කණුව උඩ ඉඳන් කෑගැහුවා.

 "අපෝ නෑ" මම රණදේව ගලවලා තිබුණ කොඩි වැලක අගිස්සක් වැරන් ඇද්ද. කොඩි වැල ක්‍රමයෙන් ගැලවෙන්න පටන් ගත්තා.

 කොඩි ගලවන එක අමාරු නෑ. ඒත් ඒක කරන්න පෙළඹෙන්න හිතේ ගටක් තියෙන්න ඕන. හේතුව ප්‍රතිපලය බලලා ක්‍රියාකාරීවන්න වුමනාවක් තියෙන්න ඕන. කොටින්ම කීබෝඩ් එක අත් ඇරලා එතනින් එහාට එන්න පුළුවන් කොන්දක් තියෙන්න ඕන. ඕක ගොඩක් අයට කරන්න අමාරුයි, මමත් ඇතුළුව. ඒත් කරන්න බැරි දෙයක් නම් නෙවෙයි. 

 වැඩේ කරන යද්දී වයසක මනුස්සයෙක් (හිඟන්නෙක් කියන්න පුළුවන්) ඇවිත් අපි දිහා ඔහේ බලන් හිටියා. අපි මොනවත් කියන්න ගියේවත් ඒ මනුස්සයා මොනවත් අහන්න ගියේවත් නෑ. ඒත් එහෙම කවුරුවත් බලන් ඉඳීම අමුත්තක්.

 "මොකෝ සීයේ කන්න දෙයක් ඕනද?" අන්තිමට සිල්වා ඇහුවා.

 ඒ මනුස්සයා ඔහේ බලන් හිටියා මිසක් මුකුත් කිව්වේ නෑ. කොටින්ම අපිව ඇහුනද කියලවත් විශ්වාසයක් නෑ. ඒ තරමටම ඒ මනුස්සයා ගල් වෙලා හිරිවැටිලා හිටියා. හිඟන්නාගේ කතාවක් හිඟ කමින් හැමෝම ආපහු තම තමන්ගේ වැඩවලට යොමු වෙන්න වුණා.

 "මේවා ගලවලා විතරක් මදි බං. අපේවා එල්ලනත් ඕන." රණදේව ලයිට් කණුවක ඉඳන් බෙරිහන් දුන්නා.
 "අනිවා, වීරකෝන් උඹ මොකද කියන්නේ?" සිල්වා ඇහුවා.
 "ඔව් ඩිසයින් කරලා දුන්නනම් මට හසන්ත අයියට කියල අඩුවට ප්‍රින්ට් කරගන්න තිබුණා." මම උත්තර දුන්නා.
 "හැබැයි කල් ඇතිව කියන්න වෙයි උන්ට මේ ටිකේ ස්ටිකර්ස් ප්‍රින්ට් කරලා ඉවරයක් නෑ."

 ඈත බල්ලෝ බුරද්දී නගරයේ බල්බ නිවී නිවී දැල්වෙද්දී අපි කොඩිවැල් ගලවමින් හිටියා. එක පාරට වාහනයක් වේගයෙන් අපිව පහු කරගෙන ගියා. පොලිසියෙන්? පපුව ගැහෙන්න ගත්තා? අපි කරන වැඩේ නීති විරෝදීද? අපේ රටේ අපිට ඕන දේ කරන එක නීති විරෝදී වෙන්නේ කොහොමද? වැඩිය කලබල වෙන්න වුනේ නෑ. ආපු වාහනය ආපු වේගෙන්ම යන්න ගියා. ඒකෙත් පොඩි ආතල් එකක් නැතුව නෙමෙයි. ඇඩ්‍රනලින් ලේ පුරා ගිහින් ඇගට අලුත් පණක් අවා. ඕන දෙයක් කරන්න පුළුවන් වගේ හැංගීමක්. ඕනෑම දෙයක් කරන්න ශක්තියක් තියනවා වගේ ගටක්. සිංහයෙක් වගේ.

 "මේක අල්ලපන්" සිල්වා ස්ප්‍රේ කෑන් එකක් විසික් කළා.
 "මොකටද මේක?" මම ඇහුවා.
 "මෝඩ ප්‍රශ්න අහන්න එපා බන්. මොකට කියලද උඹ හිතන්නේ? උඹ උඹට හිතන දේ එලියට දාන්න ඕන. පපුවේ හිර කර ගෙන හිටියට වැඩක් නෑ." රණදේව කෑගැහුව.
 "ඔව් බන්, මෙතන තියන ඒවා එලියට දාපන්" සිල්වා පපුවට තට්ටුවක් දැම්මා. "මාර නිදහසක් දැනෙයි."

 ස්ප්‍රේ කෑන් එක හීතලයි. ඇඟිලි හිරිවැටෙන තරමට නැතත් තරමක් එහෙමයි. මම කෑන් එක හෙලෙව්වා. ඇතුලේ ඇති දෙයක් ටක ටක ගලා හෙලවුනා. කරන්න දෙයක් හිතට ආවෙත් ඒ එක්කමයි. අද හවස අහපු රැප් එකක් ඔලුවට ආවෙත් ඒ එක්කමයි.

 "අන්කල් මේක අහල තියනවද?" මම තවමත් හිටන් ඉන්න හිඟන්නාගෙන් ඇහුවා.
 "සිංහලේ තමයි කැරියෝ අපි ඉන්නේ, අපි ගැන තවම නැහැ උඹලා දන්නේ, උටෝපියාව අපි මේක කරන්නේ, කරන්න බැරිවුන් චුත වෙයන්නේ." පුළුවන් විදිහට මම රැප් එක අනුකරණය කළා.
 "තද බ්‍රෝ තද." සිල්වයි රණදෙවයි කෑගැහුවේ එකටම. "කියපන් බ්‍රෝ ඉතිරි ටිකත්."
 "සිංහලයට කියල ඉතිරි වෙලා තියන එකම රට, දෙන්න බෑනෙ කොල්ලෝ මේක වෙන උන්ට හෙට, උඹ හිටියොත් ඇල් මැරිලා බිම තියාන හොට, යන්න වෙන්නේ පිටමන් වෙලා අපේ රටින් අපිට." මේ වතාවේ උන් දෙන්නත් රැපට එකතු වුනා.
 "ජාති බන් උඹ. හදමු බන් අපිත් සින්දුවක්." මට හිනා ගියා.
 "අනේ මන්ද බන් උඹටත් පිස්සු-" මට කියන්න ලැබුනේ නෑ.
 "ඒ ඒ පොලිස් ජීප් එකක් එනවා." රණදේව කණුවකින් බහින ගමන් කෑගැහුවා.
 "යමන් යමන්." සිල්වා කෑගැහුවා.

 අපි දුවන්න ගත්තා. දුවන්නේ කොහෙටද කියල දැනීමක් තිබුනේ නෑ. එතනින් පැන ගන්නයි උවමනාව. කොහොමහරි පොලිසිය මග අරින්න පුළුවන් වුනා. හිඟන්න තාමත් එතන ඉන්නවා ඇති. අපි ගැන මුකුත් නොකිව්වොත් හොඳයි. මම ඒ ගැන නොහිතා ඉන්න උත්සහ කළා. දුවල දුවල මහන්සි නිසා අපි වේගය අඩු කළා.

 "යකෝ මේ අර හන්දියේ කඩේ නානාගේ ගෙදර නේද?" සිල්වා ඇහුවා.
 "ඔව් මම හිතන්නේ." රණදේව ඕනවට එපාවට උත්තර දුන්නා.
 "යමන් ගෙදර. අර හිඟන්න ගම කයිද දන්නේ නෑ. ගෙදර යමන්." සිල්වා කිව්වා.
 "පොඩ්ඩක් හිටපන්. පොඩි වැඩක් තියනවා." මම කිව්වා.

 නානාගේ ගෙදර ගේට්ටුව මම මගේ අදහස් ප්‍රකාශ කරන්න මාධ්‍යක් කරනගන්න අදහසක් පැන නැගුනේ එවෙලෙමයි. ස්ප්‍රේ එක හොලවපු මම අඩ එළියේ රන් අකුරෙන් වැකියක් ලියන්න ගත්තා. අවසානයේ මට මගේ අදහස් ප්‍රකාශ කරන්න පුළුවන් වුණා. රණදේවයි සිල්වයි ඈත ඉඳන් බලන් හිටියා. පොලිසිය ආවත් කමක් නෑ කියල තමයි ඒ වෙලාවේ හිතුනේ. ලියල ඉවර වෙලා පස්සට ඇවිත් මම, මම ම ලියපු දේ කියවන්න ගත්තා.

 "අපි ඔක්කොම සිංහලේ හුත්තෝ!"

හැංගිමුත්තන් | Play Date

  "සිගරට් එකක් බොනවද?" ඇය ඇහුවා.

  මම ඔලුව වැනුවා. සිගරට් වල කිසිම කික් එකක් නෑ. ඇත්තටම ඒක කම්මැලි වැඩක්. කේ ජී වගේ නම් සලකා බලන්නවත් තිබුනා. බීම තරම් දුම මට ගැලපුනේ නෑ. නුවර එළියේ වහලක් රහිත කාර් එකක් පදවාගෙන යාම මිය යන්න ප්‍රථමයෙන් කළ යුතු වැඩ වලින් එකක්. ලස්සන කෙල්ලෙක් මට එහා පැත්තෙන් ඉන්න එක ඒකට උත්තේජනයක්.

  "කෝ මේකේ වහල තිබුනා නම් අපිට මොනවා හරි කරන්න තිබුණා." ඇය මගේ කලවා අතගාමින් හුරතල් වුණා.

  "ඒ හේතුව මීට කලින් ඔයාට බාධාවක් උනේ නෑනේ."

  "ඒත් ඒ එදා රෑනේ"

  මම හිනා වුනාට වහලේ වහන්න මහන්සි වුනේ නෑ. වැව වටේ මිනිස්සු පොදි ගැහිලා හිටියේ බෝට්ටු සවාරි යන්න. එතකොට මම තරමක් වේගයෙන් කාර් එක පැදෙව්වේ ඇයටත් බෝට්ටු පදින්න දොළ දුකක් එයි කියල බය වෙලා. ඒත් ඇයට ඒ වගක් තිබුනේ නෑ. වහලක් නැති වීම ගැන ඇය මුමුනුමින් හිටියා. ඇයගේ ඇත අරන් හාදුවක් දීමෙන් ඇගේ කතාව නතර වුණා.

  ඇය ලොකු ඇස් ඇති සිහින් තොල් ඇති කෙල්ලෙක්. අහුලා ගත්තේ පාරෙන්. ගණිකාවක් නෙවෙයි. ගණිකාවකට මිලක් තිබුනට ඇයට මිලක් නෑ. මිල කරන්න බැරි නිසා නෙවෙයි, පුළුවන්. හැම කෙනෙක්ටම වගේ ඇයටත් මිලක් තියනවා. ඒත් ඒ මිල නියම කරන්න ඇය අකැමැති වුණා. මම ඒ ගැන දැක්වුවේ උදාසීන ප්‍රතික්‍රියාවක්. මගේ මිල ඇගේ මිලට වඩා අඩු වෙන්න තියන ඉඩ කඩ ගැන මම බය වුණා වෙන්නත් පුළුවන්.

  "ඔයා ලිබරල් ද?" මම නිකමට ඇහුවා.

  "ඔයා ලිබරල් කියල අදහස් කරන්නේ මට ඕන දේ මම කරනවා කියන එකට නම් උත්තරේ ඔව්, නැත්තම් ඔයා කියන්නේ අනිත් අයට ඕන දේ කරන්න ඉඩ දෙන එකනම් උත්තරේ නැහැ."

  මම කට කොනකින් හිනා වුණා. කෙල්ල හිතුව තරම් මෝඩත් නෑ.

  "නුවර එළියේ මොකද කරන්නේ?" ඇය ඇහුවා.

  "රස්නේ සපයනවා"

  "කොහොමද වැඩේ ආතල්ද?" ඒපාර ඇගේ කටේ සිනහවක්.

  "වැඩි දෙනෙක් හිතන තරම් වැරද්දක් නෑ."

  අපි කේක් කන්න ග්‍රෑන්ඩ් හොටෙල් එකට ගියා. ඇයට කැපචිනෝ එකකුත් මට ඇමරිකානෝ එකකුත් අරගෙන අපි ජනේලයක් ලඟට ගියා. රෙස්ටෝරන්ට් එක පිරිලා ඉන්නේ විදේශිකයන්ගෙන්. වැඩි හරියක් අරාබි ජාතිකයින්. හම්බයෝ ගැන විහිළුවක් කරන්නත් ගිහින් පස්සේ ඕන නෑ කියල කට වහගත්තා. ඇමරිකානෝ එකේ සැර තිත්ත ගතිය මට ඕන වටත් වැඩිය ගැලපුනා.

  "ඔයාගේ ටෙලිනාට්‍ය එකක් වත් මම බලලා නෑනේ." ඇය බොරුවට දුක්වුණා.

  "බැලුවයි නො බැලුවයි කියල වෙනසක් නෑ."

  "ඇයි රඟපාන්න අකමැති ද?"

  "අපෝ අකමැති කිසි දෙයක් මම කරන්නේ නෑ."

  "එහෙනම්?"

  "රඟපාන එකේ හිතුව තරම් කික් එකක් නෑ."

  ඇය ඒ පාර හිනා වුණා. "ඔහොම ඉන්න මම ඔයාගේ කතාව මට හිතන හැටියට මුල ඉඳල කියන්නම්. ඒක සත්‍යයට කොච්චර ආසන්නද කියල ඔයා තීරණය කරන්න."

  මම ඔලුව වැනුවා.

  "ඔයා ගමේ කොල්ලෙක්." ඇය කතාව පටන් ගත්තා. "පවුල ගොඩක් දුප්පත්, අම්මා තමයි ඉන්න ළමයි ඔක්කොටම කන්න දෙන්නේ, ඔයා පවුලේ වැඩිමලා විදිහට ඔයාට ඒක ලොකු බරක්. වැඩි දුර ඉගෙන ගන්නේ නැතිවම ඔයා කොළඹ එනවා සල්ලි හොයන්න, ගෙදරට සල්ලි යවන්න. ටික දවසක් කුලී වැඩ කරනවා. සොච්චමකට කන්දක වැඩ කරලා එපා වෙනවා. ඊට පස්සේ යනවා මසාජ් පාලර් එකකට, ඒක කලින් රස්සාවට වඩා හොඳ යි. ඒත් නාකි පිරිමින්ගේ ඇඟවල් අතගාල ඔයාට එපා වෙනවා. දවසක් ලොකු අත්තක් එනවා පාලර් එකක්. ඔයා හොඳට උට සලකනවා. සමහර විට ඕනෑවටත් වඩා." ඇය පොඩ්ඩකට කතාව නවත්තල කොපි පොඩ්ඩක් තොල ගා ගත්තා.

  "ඊට පස්සේ?"

  "ඊට පස්සේ, අර මිනිහට ඔයාව හිතට අල්ලනවා. ඔයා උගේ නිත්‍ය සේවා දායකයෙක් වෙනවා. ඌත් එක්ක කනවා බොනවා නිදියනවා. කොළඹ දකිනවා. කොටින්ම ඔයා කොළඹ අඳුන ගන්නේ එහෙම. මිනිහගේ යාලුවෝ අතින් අතට ඔයා යනවා. ගෑනු පිරිමි බේදයක් නැතිව. දවසක් ඔයා ගිහින් නතර වෙන්නේ ෆිල්ම් ඩිරෙක්ට කෙනෙක් ළඟ. මුලින්ම ඇඩ් එකක දෙකක ඉන්නවා, පස්සේ අතුරු චරිතයක්. අන්තිමට ප්‍රධාන චරිතය. දැන් ඔයා මෙතන."

  "ඔයාට තියෙන්නේ ලේඛිකාවක් වෙන්න."

 "පොත් ප්‍රකාශ කරන්නත් කාත් එක්ක හරි නිදාගන්න වෙනවා නම් මට එක කරන්න බැරි වෙයි."

  "හැම දේටම කාත් එක්ක හරි නිදා ගන්න වෙනවා කියල හිතන්නේ වැඩ බැරි මිනිස්සු." මම කිව්වා.

  ටික වෙලාවක් යනකන් ඇය මුකුත් කිව්වේ නෑ. මම ඇමරිකානෝ එක ඉවර කරලා තිබුණත් ඇය කැපචිනෝ එක ඉවර කරන පාටක් තිබුනේ නෑ. කණ්නාඩියෙන් එහා පැත්ත බලන් හිටියා. මනුස්සයෙක් වත්තේ මල් අතර සෙල්ලම් කරන වගේම මල කඩල වනසන ළමයි දිහා ඔහේ බලන් හිටියා. උයන් පල්ලා විය යුතු යි.

  "අපි යමුද?" මම අවසානයේ ඇහුවා.

  කොහෙද යන්නේ කියලා අහන්නෙම නැතුව ඇය ඔලුව වැනුවා.

  පොද වැස්සක් වැටෙමින් තිබුන නිසා වාහනයේ වහල අවශ්‍ය වුණා. ඒත් ඇය ඔහේ බලන් හිටියා මිසක් මොනවත් කිව්වෙවත් කළේවත් නෑ. ඇගේ උදාසීන බාවය මාවත් උදාසීන කරමින් හිටියා. මගේ කතාව කියල ඇය කියවගෙන ගියේ එයාගෙම කතාවද? මම එහම ඇහුවේ නැතත් හිතුනා. කොහොම වුණත් ඇගේ උපකල්පන වරදිමත් නෑ. අර්ධ සත්‍ය පරිපුන් සත්‍යත් අමුලික බොරුත් නෙවෙයිනේ, මම නැවතත් ඇය දිහා බැලුවා.

  "අපි දෙන්න සමහරවිට ලෝක දෙකක උනත් එච්චර ලොකු වෙනසක් නෑ."

  "වෙනස්, වෙනස්ම වෙනස්."

  "වෙන්න ඇති. නොවෙන්නත් ඇති. ඒත් මිනිස්සු දෙන්නෙක්ගේ සමානතා තියෙන්න පුළුවන් තරමට අපි අතර ගොඩක් ඒවා තියනවා. අපි දෙන්නා එක්කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒත් එකම පූර්වජයගේ පරිණාම දෙකක්."

  "ඕවා කියල වෙන්න ඇති කලා කාරයෝ අල්ලගන්නේ." ඇය හිනා වුණා.

  "ඔයත් නොදන්නා දේවල් නෙවෙයිනේ."

  අපි කොහොමින් කොහොම හරි කන්දක් උඩ තිබුණු මගේ කොටේජ් එකට ඇවිත් තිබුණා. මුලින්ම කළේ මම වෙලාව බලන එක. අපිට විනාඩි හතලිහක් විතර තියනවා. ඊලග හතලිහ මැදිවියේ නිළියකට මම කලින්ම වෙන්කරලා ඉවර යි. කොටේජ් එක ඒ නිළියගේ නිසාත් වහනය නිළියගේ අධ්‍යක්ෂක සැමියාගේ නිසාත් මට සල්ලි හැර හිස් අතින් නැවත නගරයට යායුතු වුණා.

  "මොකද කියන්නේ කාලයෙන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගමුද?" මම ඇහුවා.

  අගේ ඇස් දිලිසුනේ කාමයෙන් මත් නෙවෙයි.

ජීවිතය ත්‍යාගයකි

  ඒ වෙද්දී මා ඇය අවසන් වරට මුණ ගැසී වසර තිහක් ගතවී තිබුනි. ඒ වසර තිහ ඇතුලත ඇයව සිහි වුනු වාර ගණන අපමණ වුවත් මට ඇයව මුණ ගැසීමට හැකියාවක් නො වීය. ඒ මා ඇයව අප්‍රිය කළ නිසා නොවේ. මා ඇයට වෛර කිරීම නවතා ඒ වන විට බොහෝ කාලයක් ගතවී ගියත් ඇය මා හට වෛර නොකරයි කියා සිතීමට හේතුවක් නොවු හෙයිනි ඒ. මා හට වෛර කිරීමට ඇයට හේතු අපමණ තිබුනි, විටක තවමත් ඇත. වෛරය හේතුවක් නොමැතිව පහව නො ය යි. වැඩී දලු ලළනවා මිසක.

  ඇය මාව හඳුනා ගත්තා ය. ඇගේ වටකුරු හිස ඒ කාලයේ තරම්ම පිරිපුන් නැතත් තවමත් ප්‍රසන්න ය. ස්වභාවයෙන්ම දික් වූ ඇස්, සිහින් දෙතොල්, වක් වූ දිග නහයද, තවමත් රැලි නොවැටුනු සමද ඇගේ රූමත් බව තවමත් රඳවාගෙන තිබිනි. එහෙත් වෙනස් කම් නොවී නැත්තේද නැත. ඇගේ කොන්ඩය සම්පූර්නයෙන්ම අතුරුදන් වී තිබුනේ ඇහිබැමද සමගයි. මා ඇයව දැක පුරුදු ඇඟටම ඇලුනු කලිසම් හා ඕනෑවට වඩා විවිර වුනු කමිස ඇය අත්හර ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් ඇඳුමකින් සැරසී සිටියා ය. බූ ගෑ හිසෙනුත් දවටාගත් දුඹුරු කණ පැහැ රෙද්දෙනුත් ඇය මෙහෙනියක බවට හරවා තිබුනි. ඇය මා හා යන්තමින් සිනාසුනා ය.

  මම මෙහෙනිය වෙත සෙමින් ගමන් කළෙමි. කීමට කිසිදෙයක් මා සතුව නොවිනි. "මට සමාවෙන්න" යැයි මෙපමණ කාලයකට පසු කීමෙන් ඇති ඵලය කුමක්ද? මේ සමාව ඉල්ලීමට අවස්තාව හෝ වෙලාවද නොවෙ යි. විටක මම සමාව ඉල්ලිය යුතු පුද්ගලයාද නොවිය හැකි යි. එහෙත් මට වරදකාරී හැඟීමක් පැමිණීමට නම් මම කිසියම් ම හෝ වරදක් කර තිබිය යුතු යි නොවේද? මා මෙසේ චිත්ත වාද කරමින් සිටින අතර තුර මාගේ පාද මා ඇය වෙත ගෙනැවිත් ඇත. ඈත දීට වඩා ආසන්නයෙ දී ඇයව මට වඩාත් මහලුව පෙනෙ යි. විටක ඇය මා ගැනත් එසේ ම සිතනවා විය හැක. බෞද්ධ භික්ෂුනියක නිසා ඇය අනිත්‍ය මෙනෙහි කරනවා වන්නට ද පුලුවන.

  "කොහොමද ප්‍රසන්න?" මා වචන සොයමින් සිටින අතර ඇය ඇසුවා ය. ඇගේ වචන වල වෛරයක් නොවිනි. 

  "වරදක් නෑ, ඔයාට කොහොමද? ආ... සොරි මෙහෙනියකට කොහොමද කතා කරන්න ඕන කියල මම දන්නේ නෑ."

  "ඒකට කමක් නෑ දැන්. මම තාම උපසම්පදා ලබලා නෑ. උත්තරා මෙහෙනි කියල කියන්න."

  "හොඳමයි." මම ඔලුව වැනුවෙමි.

  මොහොතක් ගත වුනේ අපි මුකුත්ම කතා නොකරයි. උත්තරා මෙහෙනිය මා දිහා බලන් හිටියාට මට වැටහුනේ ඇය මා හරහා අපි එකිනෙකා ගැටුනු අතීතය දිහා බලන් ඉන්නවා සේ ය. කිහිප වරක් ඇගේ ඇසි පිය ගසා නැවතත් පියවි සිහියට පැමිනියා ය. ඇය එක්වරම අනෙක් පස බැලු නිසා වෙන් මමත් ඇය අනුකරනය කරමින් දෙන මත නිදා සිටින මළසිරුර දෙස බැලුවෙමි. දිලීප මිය ගිහින් තිබුනේ හෘදයාබායකින් බවත් කාලක පටන්ම අධික රුධිර පීඩනය තිබුන නිසා එවැනි අවධානමක් තිබුනු බවයි දිලීපගේ පුතා මට මරණය දන්වන විට කියා සිටියේ. දිලීප රෝග නිසා වෙනස් ව සිටිය යුතු වුනත් මැදිවියට පත්වීම හැර වෙන්කොට දැක් විය හැකි වෙනසක් වී තිබුනේ නැත. මට පුරුදු මා දන්න කඩවසම් පුද්ගලයාම නොවුනත් මේ ඔහුගේම අවස්තාවක් වූ නිසා මා මට ම නොදැනී කම්පාවට පත්වී තිබුනි.

  දිලීප මට පළමු වතාවට මුණ ගැසෙන විට මට වයස 21 ක් වූවා පමණි. මා මාගේ පළමු රැකියාවට ඇතුලත් වූ මුල් දිනය අමතක නොවන දිනයකි. ඒ ඔහු නිසා ය. ඔහු ඒ ආයතනයේ මා අයත් අංශයේ ප්‍රධානියා විය. ඔහු එදින මට දිනකට කළ නොහැකි තරම්ට වැඩ පටවමින්, එම ආයතනයට, කොටින්ම රැකියා කිරීමට ආධුනිකයෙක් වූ මාව පීඩනයට පත් කරමින්, එක්තරා ආකාරයකින් මාව බියට පත් කරමින්ද ඔහු ඒ දිනය මාගේ මිහිපිට අපායේ ගත කළ දිනයක් කිරීමට වගබලා ගත්තේ ය. දිනය අවසන් වන විට මට එම ආයතනයමද මුලු වෘත්තීය ජීවිතයද එපා වී තිබුනි. අවසානයේ ඔහු මාට ඔහුගේ කැබින් කාමරයට පැමිනෙන්න යැයි සන් කළේ ය.

  "මම කතාකළේ ප්‍රසන්න අද හොඳට වැඩ කළා කියන්න." ඔහු කිව් දෙය ප්‍රසංශාවක් විය යුතු වුවත් එය ඔහු කීවේ උපහාසයෙන් වීම නිසා මම ඔහුට ස්තුති කළේ නැත. මම ඔලුව වනා එළියට යන්න සූදානම් වෙද්දී ඔහු මාව නවතා ගත්තේ ය. "කව්ද ප්‍රසන්නට යන්න කිව්වේ? මම කතා කරල ඉවර නෑ."

  මම කිසිවක් නොකියා ඔහු දෙස බලා සිටියෙමි. දිලීප වචනයේ සාම්ප්‍රදායික අර්තයෙන්ම කඩවසම්ය. ගන ඇහිබැමින් යට වුනු තියුනු ඇස් ඕනෑම කෙනෙකුගේ අවධානය දිනා ගැනීමට සමත් ය. මම ඔහුගේ ඇස් දෙස ඕනෑවට බලා නො සිටීමට උත්සහ ගත්තෙමි. ඔහුගේ අප්‍රසන්න හැසීරීම නොවිනි නම් අපට අඩුම තරමේ යහලුවන් වන්නට හැකියැයි මට එවේලේ සිතුනි. මම ඔහු දෙස බලා නොසිටින්නට උත්සහ ගන්නා බව ඔහු දැන ගත්තේ ය. එයට ඔහු දැක්වූ ප්‍රතිචරය පුදුම සහගත නම්, ඔහු ඉන් පසු කල දෙය පුදුම සහගත බව සිය දහස් ගුණයකින් වඩා වැඩි විය යුතු ය. සිනාසුනු ඔහු නැගිට ඇවිත් මාව සිප ගත්තේ ය. මොහොතක් ගතවන විට මට වැටහුනු දෙය නම් මම ද මාව පාවා දෙමින් ඔහුව පෙරලා සිපගනිමින් සිටින බවයි.

  ඉන්පසුව මසක් ගත වන තුරු අපි, මමත් දිලීපත් අනුන්ටත් වඩා අපිටම හොරා අපිව හැඳින ගනිමින් සිටියෙමු. දෙවෙනි දිනයේ දැනගත් ඔහුගේ කැමතිම කෑම කුමක්ද යන්නේ සිට දෙවන සතිය වන විට ඔහුගේ යට ඇඳුම් සියල්ලේම පාටත් මාසයක් අවසන් වන විට ඔහු ශාරීරිකව පමණක් නොව මානසිකව වඩාත්ම සංවේදි කුමන ස්ථානද හා ඒවා ස්පර්ශ කළ යුතුතේ කෙසේදැයිත් මට මතකයෙන් කීමට පුලුවන් වී තිබුනි. රාගය රතු සලුවක් නම් මා ඒ මාසය ගත වන විට සිටියේ ඒ සලුව සිරුර පුරා දවටා ගෙන ය. මම දිලීපට ඒ වෙද්දි ආදරය කළා දැයි කියා මම නො දනිමි. එහෙත් මම ආදරයත් රාගයත් අතර ඒදන්ඩක ඒ අවස්තාවක ගමන් කරමින් සිටියෙමි යැයි කීමට හැකි ය. මම ඒ අස්තිර බවට රහසින් ප්‍රේම කළෙමි.

  දිනක් දිලීපගේ කැබින් කාමරයට කෙල්ලෙක් ඇතුල් විය. ඇය කුමන කටයුත්තකට කුමන හේතුවකට පැමිණියාද කියා නොදත්තද මට කිසියම්ම හෝ හේතුවට සැකයක් ඇති වුනි. මා ස්වභාවයෙන් කිසිවක් හෝ කිසිවෙක් සැක කරන්නෙකු නොවේ. එහෙත් තමන්ව සැක කරන්නට හේතු තමන්ම හේතු සාදාගන්නා විට අනුන්ව සැක කරන්නට පටන් ගැනීම මනුශ්‍ය ගතිය යි. මම දිලීපගේ කැබින් කාමරය දෙස අනිමිස ලෝචනයෙන් බලා සිටියෙමි. තරමක කාලයක් ගතවීමෙන් පසු ඇය පිටව ගියා ය. ශරීරය වැසෙනවාට වඩා ශරීරය නිරාවරනය වන්නට ඇඳුම් පැලඳ සිටි ඇය ආයතනයේ බොහෝ දෙනෙක්ගේ අවදානය දිනාගෙන ඇති බව පෙනුනි.

  "කව්ද බන් ඒ?" පැණි හලමින් සිටි එකෙක් ගෙන් මම විමසුවෙමි.

  "නියම බාන්ඩේ නේ?" ඌ මෝඩයෙක් මෙන් සිනාසුනේ ය. "ඒ තමයි, මේ අපේ දිලීප බොසාගේ වයිෆ්."

  මොහොතකට මා නිසසල ය. ඒ විශාල කුණාටුවක් පැමිනෙන්නට පෙර පරිසරයේ පවතින නිහඬතාව මෙනි. පැණියා ඇය බඩුවක් වන්නේ කෙසේද යන්නත්, දිනක් ඔහුගේ මිතුරෙක් ඇගේ පස්ස මිරිකූ හැටිත් තවත් දිනක ඇය ඔහුට ඇසක් ගැසූ සැටිත් තවත් මොනවාදො දේවලුත් විස්තර කරන්නට පටන් ගත්තේ ය. ඒ කිසිවක් මට දැන ගැනීමට මට උවමනාවක් හෝ සිහියක් නොවිනි. දිලීප බැඳලා යන්න පමණක් මගේ සිතේ රතු එළි දල්වන්නට විය. ඒ ලෝහිත පැහැය මගේ සිත වසා පැතිර යන්නට වැඩි වෙලා ගත වූයේ නැත. ඒ වෙද්දී ශෝකය හා ක්‍රෝධය යන අඹ යහලුවන් මා සමග අත් අල්ලන් සිටියෝ ය.

  තවත් වාඩි වී පැණියාගේ මෝඩ කතා අසා සිටීමට අපහසු තැන මම නැගිට දිලීපගේ කාමරයට ඇතුල් වූ වෙමි. කතා නොකර ඇතුල් වීම ගැන දිලීපගේ ඇස් වල කේන්තියක් ඇති වී සැටිත් පැමිනියේ කවුද යන්න දැන ගැනීමෙන් පසුව ඒ දෑසම බිය පත් වන සැටිත් මම සන්සුන්ව බලා සිටියෙමි. ඔහුගේ කමිසයේ බොත්තම් ගැලවී ඇත. කම්මුල් වල රතු පැහැ තොල් සායම්ද, මේසය මත වූ දෑ බිම වැටීද තිබුනි. සිදුවී ඇති දෙය වටහා ගැනීම ඇසීරු නැත. අසීරූ වන්නේ ඊලඟ පියවර යි. මම කිසිවක් කීමට කලින් දිලීප කතා කිරීමට උත්සහ කළේ ය. 

  "ප්‍රසන්න ප්ලීස්, මට මේක පැහැදිලි කරන්න පුලුවන්." දිලීප ඇයදින්නට පටන් ගත්තේ ය. ඔහු අඩුම තරමින් සමාව ඉල්ලුවේවත් නැත.

  මට ඔහුගේ බොරු ඇසීමට අවශ්‍ය නොවිනි. ඔහුගේ විස්තර කිරීම මගේ එක් කනකින් පැමින් විත් අනෙක් කනෙන් පිටව ගියේ ය. මම ඔහුගේ කට සොලවන දෙස අඩවන් වූ දෑසින් බලා සිටියෙමි. ඒ දෙතොල්වලින් මාව සිපගත්ත හැටි, මාව වර්ණනා කල හැටි, මම ආදරෙයි කියා නො කියා කියූ හැටි මම නැවතත් මතක් කළෙමි. එයින් කොපමණ ප්‍රමානයක් සත්‍ය දැයි කියා නීරනය කිරීමට මම උත්සහ නොකළෙමි. එසේ මා මාවම ආත්ම අනුකම්පාවකට පත්කර ගැනීමට මට නොහැක. මම අසරණයෙක් නොවෙමි. වීමට උවමනාද නැත. දිලීප ඔහුගේ "පැහිදිලි කිරීම" අවසන් කර තිබුනි.

  "ඉවරද කියවල?" දිලීප මා දෙස ආයචනාත්මකව බලා සිටියේ ය. 

  මම වැඩි දුර නොසිතාම ඔහු වෙත ගොස් වැරෙන් ඔහුගේ පපුවට පහරක් එල්ල කළෙමි. ඔහු මට රිදෙවෙවේ නම් මටත් ඔහුට රිද්දවීමට සාධාරණ අයිතියක් ඇත. එහෙත් අභ්‍යන්තරයෙන් හටගත් පපුවේ වේදනාව පිටින් මා ඇති කළ වේදනාවට සමපාත වන්නේ නැත. දිලීපත් එය දැන සිටියේ ය. මා  පහර දෙන තෙක් ඔහු පහර ලබමින් බලා සිටියේ එනිසා විය හැක. මාගේ ආවේගය මම ඔහු මත මුදාහැර අවසන් වෙද්දි මම කයෙන් නොව මනසෙන් වෙහෙසට පත් වී සිටියෙමි. කොතෙක් මම ඒ අවස්තාවට වෛර කළද මා සැබැවින්ම දිලීපට වෛර කිරීමට තබා ඔහුට අකමැති වීමට වත් නොහැක. ප්‍රේමය වනාහි අපූර්ව දෙයකි. එය ඇතිවන තෙක් නොදන්නා අතර, එය අහිමි වෙද්දි එය කුමක් දැයි තමන්ම පෙන්වා දෙයි.

  "තෝ මාව කෑවා," මම කෑගැසුවෙමි. "පර බල්ලා.”

  මම අසල තිබූ පුටුවකින් වාඩි වී අනාගතය ගැන පළමු වරට කල්පනා කරන්නට පටන් ගත්තෙමි. පසුගිය මාසය තුල දිලීප මාගෙ එකම ප්‍රාර්තනාව වී තිබුනත් එය තවදුරටත් පැවතිය නොහැක. අන්සතු වූ වෙකු මට අවශ්‍ය නැත. දිලීප මා දෙස බලා සිටියේ කිසිඳු හැඟීමකින් තොරව ය. පළමු වතාවට ඔහු මගේ නොවේ යැයි යන අවබෝධය මගේ හදවත කැබලි වලට කඩා දැමීමට සමත් විය. මාසයක් ගතවෙන තැන ඔහු මාගේ හදවත බවට පත්ව සිටියේ ය. කිසිවක් කියන්නට නොහැකි වූ තැන දිලීප මාව අල්ලා තදින් සිප ගත්තේ ය. දෙවන වතාවටත් මම ඔහුට අවනත වුනෙමි.

  "තේරෙන්නෙ නැද්ද මිනිහෝ, මම උඹට ආදරෙයි." අපහසුවෙන් උවත් මම කීවෙමි.

  දෙවන මාසය ආරම්ඹ වද්දි දිලීපගේ රහස හෙලිවී එය අපගේ රහස බවට පත් විය. ටික දිනක් ගතවෙත්ම මම දිලීපගේ දෛනික කාල සටහන පමණක් නොව ඉරේශා එනම් ඔහුගේ බිරිඳගේ යෑම් ඒම් ගැනත් සියල්ල දැන සිටියෙමි. දිලීපව මා සමග රඳවා ගත හැකි අවසන් තප්පර දශමය වන තෙක් මම ගණන් සෑදුවෙමි. ඔහු මගේ සැලසුම් පිලිපැද්දේ ය. මා ඔහුට අනාචාරයේ හැසිරෙන්නට උල්පන්දම් දෙන්නා වීමි, ඔහු මාගේ ශිෂ්‍යායා වී ඒවා පිලි පැද්දේය. මම එයට එක් අතකින් කැමතිද වුමෙනි. ආදරය ක්‍රීඩාවක් නම් මා ඒ ක්‍රීඩාවේ යෙදුනේ තහනම් උත්තේජක පානය කරය.

  දිලීප මට ආදරෙයි කියා දවසේ දෙතුන් වතාවක් වත් කීමට අතපසු නොකළේ ය. 'ඔය කටින්ම ඉරේශාටත් ඔහොම්මම කියනවද?' එසේ මම නො ඇසුවෙමි. එසේ අසනවාට නොව ඔහු ලබා දිය හැකි පිළිතුරටයි මා බිය වූයේ. කෙසේ වුවත් ඔහු නොකියා කියූ දෙයින් මාහට තරම්ම නොවුනත් ඉරේශාට ඔහු තරම්ක් හෝ ආදරය කරයි. එයින් මට තෘප්තිමත් වන්නට විය යුතු විය. රාගය නම් සලුව ඒ වෙද්දී මට දෙවෙනි සමක් සේ ඇලී තිබිනි. යාවීමට පහසු වුවත් වෙන්වීම අපහසුය, වේදනා කාරීය. මා දිලීපට මාගේ කෝපය හා දුක නො පෙන්වීමට උපරිම උත්සහ ගත්තෙමි.

  රහස් ප්‍රේමය තෘප්තියක් වන්නේ එය රහසක්ව පවතින තුරු පමණි. රහසේ බාහිර පවුරු බිඳී යන විට රහසේ රස සේදී ය යි. දිනක් මම ආයතනයෙන් එලියට යද්දි ඉරේශා මා සොයා ආවාය.

  "ඔයා ප්‍රසන්නද?" මම ඔලුව සෙලවීමි.

  එකෙනෙහිම ඇය මාගේ කම්මුලට පහර පිට පහර ගසන්නට වූවා ය. කම්මුල එල්ලී ගැලවීමට මෙන් රත්වී ඉඳිමී ආවේය. පැලුනු තොලින් යුතුව මා ඇය දෙස බැලුවාය. ඇය මා ගැන, ඇගේ සැමියා ගැන, මා හා ඇගේ සැමියා ගැන සියල්ල දැන ගෙන ඇති බව මට කීවේ ඇගේ දෑස යි. මා කිසි දිනක කිසිවෙකුගෙන් දැක නැති පරිදි ඒවායින් ගින්දර පිටවුනි. බැල්මකට කිසිවක් ගිනි තබන්නට හැකි නම් මා ඒ වෙද්දී මා දැවී අලුවී යා යුතු ය. මම කිසිවක් කීවේ නැත. ඇය කීමට බොහෝ දේ ඇතත් කට වසා ගෙන සිටියා ය. එහෙත් කිසිවක් නොකීම බොහෝ දෑ කීමට වඩා බලවත් ය. මම ඇගේ ඇස් මග හරින්නට උත්සහ කළෙමි.

  "මගේ මිනිහ අතැරපන්. වනචරයා!" ඇය වචන දමා ගසමින් යන්නට හැරුනාය.

  "මම දිලීපට ආදරෙයි." මම කීවෙමි.

  ඉරේශා නැවතත් හැරුණා ය. කලින් ඇගේ නෙත්වල තිබුනේ ගින්දර නම් ඒ අවස්තාවේ ඒවා කුඩා කඩු කිනිසි දහසක් බවට පත්ව තිබුනි. ඒ අයුධ ලක්ශයෙන් පරිස්සම් වෙන්නට මා සතුව පළිහක් තිබුනේ නැත. මම නිරාවරණය වූ හදවතකින් යුතුව ඇය දෙස  බලා සිට්යෙමි. ඇගේ කේන්තිය පහව ගොස් ඒ ඉඩ ශෝකයෙන් පිරවිනි.

  "දිලීපට ආදරේ කරන්න අය ඕන තරම් ඉන්නවා. එයාට කොහෙවත් යන උන් ඕන නෑ." ඇය හැඬුම් බරව කීවාය.

  එය තර්ජනයක් නොවේ. ආයාචනයකි. එහෙත් හිඟන්නෙක්ගෙන් හිගා කෑ ඇති ඵලය කුමක් ද? මට ම කියා දීමට ඇත්තෙ එක් දෙයක් පමණක් නම් එයත් ඇය ඉල්ලන්නේ ඇයි? දිලීප මගේ ය. මගේ පමණක් නොවන්නට පුලුවනි, එහෙත් මටත් අයිතියක් ඇත. මම ඉරේශාට මුකුත් නොකියා ඇය පසුකර ගියෙමි. නැත. දිලීප ඇයට හිමි වීමට නොදෙමි. ප්‍රේමය සංග්‍රාමයක් නම් සොල්දාදුවා මිය යන තෙක් තමන්ගේ පාර්ශවයට සටන් කළ යුතුය. ඒ පාර්ශවය නිවැරදි ද යන්න අදාල නැත.

  ප්‍රේමය නම් ක්‍රීඩාව කරන්නට තවත් තරඟ කරුවෙක් එක්වී තිබුනි. අභියෝගය අසීරු වන්නට වන්නට ජයග්‍රහනයේ තෘප්තියද ත්‍යාගයේ වටිනාකමද වැඩිවෙයි. දන්න හැම පහරක්ම ගසමින්, ඇති සෑම තුරුම්පුවම දමමින්, පුලුවන් හැම කරනමක්ම ගසමින් මම තරඟ කළෙමි. එහෙත් ඉරේශා හැම වෙට්ටුවකටම වැටුනේ නැත, ලබාගන්නා කිසිඳු ගෝලයකින් සැලුනේද නැත. ඇය පහසු තරඟකාරියක වූයේ නැත. වඩාත්ම ඇය තරඟය අත් හැරියේ නැත. මාස තුනක් ගෙවෙද්දී දිලීප ඇගෙන් වෙන් වීමට සූදානම් වෙමින් සිටියේ ය. දික්කසාදය අත ළඟ තිබියදි ඔහු මගේ නිවස වෙත් ආවේ මා සමග ජීවත් වීමටයි. සැබැවින්ම ඔහු මට වඩා ආදරෙයි යන්නෙන් මම උද්දාම වුමිනි. ඔහුද කළකට පසු සතුටින් සිටින බවක් පෙනෙන්නට තිබුනි. ජයග්‍රහනයේ හිනි පෙත්තේ සිටි මම මා සතු වටිනාම දෙය මා සතු වීම ගැන ආඩම්බර වුනෙමි.

  එහෙත් සතුටේ ස්වභාවය නම් එහි වෙනස් වන ගුණය යි. කිසිදා ඔබ දුකින් සිටින්නේ නැතුවා සේම කිසිදා ඔබ සතුටින් සිටින්නේ ද නැත. දික්කසාදය සමතයකට පත්වන්නට පෙර දිනයේ ශෝකයේ දෙව්දුව ඉරේශා මාව සොයා පැමිනියා ය. දිලීප ආයතනයේ වැඩකට පිටට ගොස් සිටි නිසා මම ඇයට තනිව මුහුණ දිය යුතුය. ඇගේ මුහුනේ පරාජයේ සළකුනු තිබුනි. ඇය දැන්ම ම පරාජය බාරගෙන ඇත. මම ජයග්‍රහනයේ සිනාවක් පෑවෙමි. වටින්නේ ක්‍රීඩා කරන ආකාරය නොව දිනුම ලැබීම යි. වංචාවෙන් හෝ ඒ වෙද්දීම කුසලානය මා සතුවිය.

  "ප්‍රසන්න මම කියන දේ පොඩ්ඩක් අහන්න ප්ලීස්." ඇය කීවා ය. මම ඈයට ඇහුම් කන් දිය යුතුද නැත. කෙසේ වුවත් මම ඇය දෙස බලා සිටියෙමි.

  "මම ඔයාට වැඳලා කියන්නම්, දිලීපව අත්තරින්න. ඔයා හැන්ඩ්සම් ඔයාට තව කෙනෙක් හොයාගන්න පුලුවන්නේ." ඇය ඇයදින්න පටන් ගත්තා ය. "ප්ලීස්, මගේ පවුල කඩන්න එපා. ඔයාට තේරෙන්නෙ නෑ, ඒක කෙල්ලෙක්ට කොච්චර ලැජ්ජාවක් ද කියල. මම මැරෙනවා ඊට වඩා හොඳයි."

  "ඔයා මට කියන්නේ, ඔයා වෙන කෙනෙක්ව හොයා ගන්නකෝ." මම එසේ නොකීවෙමි, ඇය මට එසේ කී හේතුව මම දනිමි. සැබෑවටනම් මේ ඇගේ ලැජ්ජාව ගැන හෝ ඇගේ පවුල විනශවීම ගැන ගැටලුවක් නොවේ. සැබැව නම් මෙය පරාජය හෝ ජයග්‍රහනය පිළිබඳ ය. මට ඇගේ චාටු කතා ඇසීමට උවමනා නැත, මම යන්නට හැරුනෙමි.

  "ප්‍රසන්න මම ප්‍රෙග්නන්ට්" ඇය අවසන් මොහොතේ හඬ අවදි කළාය.

  ඉන්පසුව සියල්ල සිදුවූයේ ක්ශනයකිනි. මම එසේ නොවන්නට ප්‍රාර්තනා කළත් ඉරේශා ඇත්තටම මාස හතරක සිට ගැබිනියක වී සිටියා ය. ඈ ඇගේ අන්තිම තුරුම්පුවද යොදා ගෙන තිබුනා ය. මගේ අතේ වූ කුසලානය අත්හැර දමනු හැර කරන්න කිසිත් මා සතු නොවිනි. මම එය බිම වැටී කුඩා කැබලිනි දහසකට සුනු විසුනු ව යන අයුරු බලා සිටියෙමි. දරුවෙකු තරඟයට එක් වී තිබුනි. කොතරම් අමානුශික වුවත්, කුඩා දරුවෙකු යටකරන් යාමට මට නොහැක. ඉරේශා හා දිලීප දික්කසාද වූවත් දරුවෙකුට සිය දෙමව්පියන්ගෙන් වෙන් විය නොහැක. එසේ වෙන්න යැයි කියන්නට මට අයිතියක් ද නැත. අවසානයේ ජයග්‍රහනය ඉරේශා සතු කර ගත්තා ය.

  මම දිලීපට සමුනොදීම රටට සමුදුන්නෙමි. නැවතත් තනිකඩයෙක් වූ මම අනාගතය ගැන කිසිම බලාපොරොත්තුවක් නැතුවම ආගන්තුක මිනිසුන් ගොඩක් මැද මගේ තනිකම විඳගත්තෙමි. ඇඟට ඇලී තිබුනු රාගයේ සලුව සමත් සමග ගැලවී ඇවිත් රිදුම් දුන්නේය. අවසානයේ තුවාල කැලල් රාශියක් ඇතිවම මම පරාජිතයෙකු වී සිටියෙමි. ජීවතයේ පළමු වතාවට පැරදීම, විරහව විඳ ගනිමින් මම ජීවත්වන්නට ඉගෙනගත්තේමි. තුවාල සුවවුනද තුවාල කැලල් සුව වීමට බොහෝ කල් යයි. විටක සමහර කැලැල් සුව නොවී පරණ මතක මතක් කරමින් ඔබ සමහම සිටියි.

  මා අතීයෙන් නැවත් වර්තමානයට එන විට උත්තරා මෙහෙනිය මා දෙස උපේක්ශාවෙන් බලා සිටියාය. ඇය ඉරේශාගෙන් දුරස් වන්නේ භාහිර පෙනුමෙන් පමනක් නොවේ. ඇය මා දෙස බලා සිටි බැල්මේ වූයේ ශාන්තියකි. මම සමාව නොඉල්ලාම ඇය මට සමාව දී ඇති සැටියකි. මම කිසිත් සිතා ගත නොහැකිව ඇය දෙස බලා සිටියෙමි. ඇය මගේ අත අල්ලා තට්ටුවක් දැමුවාය. එය මිත්‍රත්වයේ සංකේතයකි. දිනක් වෛරයෙන් ඇයගේ අත තදින් මිරිකුවා මට මතක් විය.

  "මට සමාවෙන්න." මම කීවෙමි.

  "ප්‍රසන්නට මම සමාව දීලා ගොඩක් කල්." ඇය කීවා ය. "ඒ වගේම මම දන්නවා දැන් ඔයාට මගේ ගැනත් තරහක් නෑ කියල. ඔයා මට සමාව දෙනවද?"

  මම ඔලුව සෙල්වීමි.

  "ඒක හොඳයි. ඒත් වඩා වැදගත් වෙන්නේ තමන්ටම සමාව දෙන එක. ඒක කරන්න ඔයාට පුලුවන්ද? මට නම් තාම බැහැ." නැවතත් ඇය පරණ මතක අතරේ අතරම් වුනි. ටිකකට පසු සිනා සුනු ඈ ම දෙස බැලුවා ය. "හෙට මරණේ කටයුතු, එනවා නේද?"

  "එන්නම්."

  මා යන්නට හැරුනි. දිලීප තවමත් නිදා සිටි පරිද්දෙන් දෙන මතය. ඔහු සමග ගතකළ ප්‍රේමණීය රාත්‍රීන්, ඔහු කී ආදරනීය වදන්, ඔහු කල සුරතල් දෑ, ඔහු මා සිනාගැස්සූ සැටි ඒ කිසිවක් දැන් ඵලක් නැත. ඒ සෑම දෙයක්ම මා ඕනෑ තරම් වාරයක් මතක් කරමින් හඬා ඇත. විටක ඉරේශාද හඬන්නට ඇත. දිලීපද අඩුම තරමේ දුක් වූවා විය යුතුය. මා ඉරේශා හා ඇගේ දරුවාට ඉඩ දී ගියාට ඉන් වූයේ ඔවුන්ගේ වෙන්වීම කල් යාම පමනි. ඔවුන් නීතියෙන් වෙන් නොවුනත් මා ඔවුන්ගෙ ජීවිත වලින් ඉවත් වී වසර කිහිපයට පසු ඔවුන් වෙන් වෙන්ව ජීවත් වුනි.

  දන්නා පරිදි දිලීප වෙන කිසිවෙකුට ආදරය කළේ නැත. ඉරේශා නීතියෙන් වෙන්ව නැතවත් විවාහ වූයේද නැත. මා විදෙස් රටකට වී පරණ තුවාල පාරමින් ඒවා ලෙව කමින් සිටියෙමි. අවසානයේ කිසිවෙක් ජයග්‍රහනය කළේ හෝ පරාජය වූයේ නැත. කුසාලනය කිසිවෙකුට හිමි වූයේ ද නැත. තරඟ වැදීමෙන් සියල්ලෝම පීඩවකටත් වෙහෙසකටත් පත් ව සිටියෝ ය. මම දිලීපට අවසන් වතාවට ගෞරව කොට මරණ ගෙදරින් පිටත් වූයෙමි. දිලීප මා හැර ගොස් ඇති නමුදු මා එක තැනක සිර වී ඇති නමුදු ද ලෝකය තවමත් කැරකෙයි. ජීවත් වන්නට නම් මම ද ලෝකය සමග කැරකිය යුතු ය. ඒ සඳහා මම මට සමාව දෙන්නට ඉටා ගතිමි.